User:Nygma PI/Sandbox

Ubisoft Special is a free Dutch exclusive Ubisoft companion app which was originally released as a magazine app to keep up-to-date with upcoming Ubisoft releases in 2014. However, starting in May 2021, Ubisoft teamed up with the Dutch Leescoalitie to combat the declining literacy amongst the Dutch youth through "Readification". This approach meant that Dutch authors would write stories set in the world of Ubisoft games to promote reading amongst the youth using popular media as a draw.

The first of the Hidden Stories (Dutch: Verborgen Verhalen), set in the world of Assassin's Creed: Valhalla, The Grand Celebration for Bent (Dutch: Het grootse feest voor Bent) was written by Ronald Giphart and published on 10 May 2021. The second story, Alf, written by Margje Woodrow, was published a week later on 18 May 2021. In order to get familiar with the world of Assassin's Creed, the authors were given a "master class" by Dutch content creator Jordan "JorRaptor" van Andel. The following two Assassin’s Creed: Valhalla stories, Badr and the Norsemen (Dutch: Badr bij de Noormannen) and The Wild Hunt (Dutch: De Wilde Jacht), were written by Abdelkader Benali and Roderick Leeuwenhart, respectively. They were published in December of 2022. The two Assassin's Creed: Mirage stories, Enkidu's Robbery (Dutch: De roof van Enkidu) and The Path of the Hidden Ones (Dutch: Het pad der Verborgenen), were written by Marion Pauw and Rima Orie, respectively. They were published in September of 2023.

From a study that looked at the success rates of the "Readification" project, the general consensus was that even though the majority of the teenagers who read the stories did not finish them, they did appreciate them and rated them well. Nineteen teenagers between 15 and 18—all of whom were playing or had played Assassin’s Creed: Valhalla—were tasked to read either Badr and the Norsemen or The Wild Hunt. A quarter of the teenagers finished the story they chose, half finished the majority of the story, and the final quarter only read the first few pages. While the teenagers expressed that the stories were too long, too detailed, and included too many difficult and unknown words, they did enjoy the interactive elements of the stories and rated them between a 7 and 8 out of 10. Out of all the readers of Ubisoft Special, 29.4% of readers finish the stories. Of that percentage, 91.9% likes the stories they read.

According to the Leescoalitie, the Hidden Stories will be available to read and download from the Ubisoft Special app until the end of 2025. However, while users are still able to read the first two Assassin's Creed: Valhalla stories—The Grand Celebration for Bent and Alf—via a direct link, it seems they cannot be found in the app anymore.

Hidden Stories

Assassin's Creed: Valhalla

The Grand Celebration for Bent

The Grand Celebration for Bent cover

(Dutch: Het grootse feest voor Bent)

EnglishDutch

Is there a more pleasant sound than the clinking of horns filled with delicious drinks? I didn't think so. Let me tell you about the grand celebration held at Ravensthorpe last week. The Raven Clan has always been good at celebrating our successes and victories; we regularly gather to applaud the Gods or hail newly wed couples and newborn babies. If there is cause for celebration, we will throw a party. Raising the horns together always provides solace for suffering and misfortune. Life is short enough as it is. No matter how courageously you try your best on the battlefield, one deflected enemy arrow in your neck and you may depart for the Fields of the Eternal Hunt.

I should note that I am not afraid to die; however, let us not spend the short time we have on Earth fighting, but let us spend it well with singing, pleasure and whatever else, for Odin's sake. That is my mantra.

We held our celebration in honor of Bent Hagarsson the Sleep Slayer, whom I still remember from the old days in Heillboer, in our distant motherland. Bent's father was also called Hagar With The Mouse On His Head because he always walked around with a little mouse in his imposing hairdo, a creature that evidently felt perfectly at home there.

[[File:|thumb|Bent and Eivor with Hagar in their settlement at Heillboer.]]

One day, Hagar made a fine wooden sword for his son. He had spent hours planing and sanding it.

He was proud of his work, and rightly so. Viking children aren't yet allowed to play with sharp metal swords and axes by their parents, no matter how much they want to. Instead, they get sometimes beautiful, sometimes rather boorish practice copies made from wood. At least Bent's sword was a lot nicer than the glorified ladle I had gotten from my brother Sigurd.

I remember how Bent and I had gone into one of Rygjafylke's forests the afternoon he had gotten his sword. We held mock fights until we tiredly collapsed, after which we mused a little about the stories of our ancestors while laying in the snow. Bent had gotten a leather flask with diluted mead from his mother, a mead we eagerly guzzled down.

Hagar's sword

Then, Bent spotted a molehill near a sheltered spot under a tree. He merrily jumped up to stick his newly gifted wooden sword into the hole, probably hoping to skewer a mole for supper. Surely, that would make his mother happy!

To his surprise, however, his sword got stuck in the ground. No matter how he wriggled and pulled: it wasn't budging. The incident brought to mind a story I once heard about a sword that had been stuck in a stone and couldn't come out.

Bent decided to try one final attempt to wriggle the wooden thing free, using all his muscles. After a few minutes of pulling and pounding, something actually happened. It was moving! In fact, Bent's father's sword broke... mercilessly in two. Oops.

Alarmed, Bent and I looked at the muddied stub he had pulled out of the hole.

"What should we do, Eivor?" Bent asked, but I didn't know the answer either.

Later that afternoon, we reluctantly returned to Hagar, who sat contentedly drinking mead in front of his house. Occasionally, he held his filled horn near his forehead so the little mouse that lived in his hairdo could take a small gulp of the mead as well.

Hagar was as strong as an ox and had once cut an enemy in half.

Hagar was overcome with wrath when he saw the broken sword, a great anger which he directed at Bent. Hagar was convinced—justifiably so—that his son had once again behaved recklessly. He barked an old Viking proverb at his son, "He who breaks a sword has more muscles than brains."

Before Bent could say anything to defend himself, I yelled, "It's my fault."

Bent, Hagar and the little mouse on Hagar's head looked at me in bewilderment.

"I put the sword in a molehill and I accidentally broke it when I couldn't get it out," I said.

I must have sounded guilty, as Hagar calmed down. He was very fond of me, and a wooden children's sword being broken wasn't so terrible after all. Children will be children. Later, it occurred to me that he might have realized I had taken the blame at that moment. Be that as it may, this event forged an even deeper bond than we already had between Bent and I. Now that I had sacrificed myself for him to his father, he would throw himself into battle for me multiple times when we walked shoulder to shoulder—and, later, sword to sword and ax to ax.

Off With His Head

Hagar With The Mouse On His Head had not been discouraged by the incident with the wooden sword. Years later, when we were preparing our exodus to England, he gave Bent a beautiful metal sword, a so-called ulfberht which he had worked on for months in the forge. Bent, now an adult, promised to take good care of the weapon. The sword even earned him his nickname, for his father's gift filled him with so much pride that he fell asleep on his sleeping mat with it every night. 'Never be an inch removed from your weapons,' the elders used to sing to the children, a song that has served its purpose for Bent.

For when he was ambushed by two Anglo-Saxon thieves who were after his imposing sword one fateful night, he drowsily grabbed for his sword rather than surrender himself to his assailants, after which he beheaded both thieves at the same time in one fell swoop. The incident has given Bent a legendary status to this day, which he has regularly lived up to—because, truthfully, I don't know a more fearless guy than him. He still sleeps with his sword at his side. Just as I always have my ax within reach, for that matter.

[[File:]]

Concerning the immense celebration we organized for him in Ravensthorpe last week. Recently, part of our clan went on a mission to a castle in Snotinghamscire with a pair of well-loaded longships. Everything was going well until Bent was unexpectedly knocked unconscious by some Anglo-Saxon creeper during a raid in a village along one of the rivers, out of our sight. He hadn't seen the blow coming; from a shadowy corner, he received a bludgeon with a bat to the back of his head.

Well, that can happen to the best of us; I've taken a hit or two myself. About ten thousand times, I reckon. Injuries are part of the battle and the saying goes: if you can't take, you can't dish out.

The annoying thing, however, was that none of us had seen what had happened to Bent nor what happened to him afterwards. While the fighting continued in full force elsewhere in the village—and we acquired a lot of loot—some villagers secretly wrapped our unconscious Bent in a large burlap cloth, after which he was hoisted onto a wagon to be abducted in the direction of a neighboring settlement.

---

[[File:]]

• Snotinghamscire: The castle was legendary for its riches and it was well guarded. During its plunder, Eivor's clan lost many warriors. Including Bent. Or so they thought anyway...
• Lincolnshire: The Anglo-Saxon bastion where Bent and Eivor bested at least about 15 English soldiers together. A heroic action that made them immortal within their Raven Clan. And far beyond.
• Ravensthorpe: The English base of Eivor and her Raven clan. The settlement where drinking horns were raised in honor of fallen warriors. As well as simply to test perseverance.

---

Caged Bear

A few hours later, in the enemy camp, Bent slowly awoke from his stupor, chained up in a dark hut with smelly straw on the ground. Overwhelmed by a throbbing headache, he looked at the darkness in the dank shack; it smelled as if goats had shat themselves for years on end. Was he in Niflhel, where the goddess Hel reigns? According to myth, Bent would then have sailed to the Corpse Shore on the so-called nail ship, made from the nails of the deceased.

He took a closer look into the shadowy darkness, and as he heard men bellowing in the distance, it slowly dawned on him that he had not yet left the Land of the Living. At that moment, he began to suspect that he had been knocked unconscious and captured by elated Anglo-Saxons who were on a drinking binge because they had finally caught an intruder. The hoodlums had "nefarious plans," as it is known in the language of the ancients. Their goal must have been to rustle information about the Raven clan out of Bent or to sell him for ransom to the highest bidder.

Bent did not look very menacing, but he had inherited his father's primal strength.

What the cowardly captors had not taken into account, however, was Bent's brutal, almost inhuman strength. Lying in his prison, he began to pull on his chains. Soon, he noticed some slack where the chain was attached to a large wooden beam. He managed to wriggle free with a tremendous effort. When he could move his hands freely again, he overpowered two unsuspecting guards with one thump, knocking them both out. Apparently, he had not yet forgotten how to neutralize two assailants at once.

To his immense relief, Bent saw that one of the unconscious jailers had his beloved sword, his father's beautifully decorated weapon, hanging from his belt. He took the ulfberht back from the half-dead guard, after which he entered the village, searching for his captors. Fierce fighting ensued with at least twenty drunk Anglo-Saxons, and then he managed to leave the enemy settlement behind. Yet it was not over. During a long, almost mythical, quest through the dark forests and vast fields, he engaged in many heroic skirmishes with evil adversaries, until he finally returned to our settlement last week. All's well that ends well. Isn't it?

The Dead Sleep Slayer

When Bent reached Ravensthorpe, it seemed all but extinct. Almighty Odin, if only a decisive battle with the enemy had not been fought in his absence, he must have thought, looking at the deserted houses. Worried, he began to look for signs of life: a smoking chimney, someone hanging clean clothes or feeding the animals. Distraught, he ran through the paths of our settlement, his father's sword in his hand, ready to fight again, to kill if he had to.

What he didn't know was that at that moment a grand celebration was being held in memory of... well, him.

We commemorated the disappearance of Bent the Sleep Slayer, the loyal warrior we had been so unfortunate to leave behind on our mission near Snotinghamscire. To other peoples it may seem tasteless, but Vikings host an exuberant and appreciative drinking party when a loved one of ours has sailed to Valhalla. When Bent proved untraceable after the battle, we searched for him for hours, until night began to fall and we had to make the sad decision to take our seats in our drakkars and move on. We had to leave our brave friend behind with a saddened heart, for further searching was pointless at that point. Do you realize how tough that decision was? Later on, I went looking for him myself a few more times, because a friend never abandons a friend. To my great sorrow, I did not find him.

Is er een prettiger geluid dan het geklink van met heerlijke dranken gevulde hoorns? Ik dacht het niet. Laat me je vertellen over het grootse feest dat vorige week in Ravensthorpe werd gehouden. De Raven-clan is altijd goed geweest in het vieren van onze successen en overwinningen, regelmatig komen we bijeen om de Goden te bejubelen of nieuwe huwelijksparen en pasgeboren baby's toe te juichen. Als er reden is voor een feest, geven we een feest. Samen de hoorns heffen biedt altijd troost voor leed en tegenslag. Het leven is al kort genoeg. Al doe je nog zo moedig je best op het slagveld: één afgeketste vijandelijke pijl in je hals en je kunt vertrekken naar de Eeuwige Jachtvelden.

Ik ben overigens helemaal niet bang om te sterven, maar laten we in Odinsnaam de korte tijd die we op aarde niet strijdend doorbrengen, goed besteden met gezang, plezier en weet ik wat nog meer, dat is mijn motto.

Odin was de oppergod van de Vikingen. Vanaf zijn troon in Asgard overzag hij alles. Hij was de vader van Thor (Thor was veel geliefder dan zijn vader) en Loki. Net als elke Viking-leider, had Odin zijn lijfwachten: Einherjar. Zij werden speciaal gekozen uit de dapperste gesneuvelde krijgers.

We vierden ons feest ter ere van Bent Hagarszoon de Slaapdoder, die ik nog van vroeger ken uit Heillboer, in ons verre moederland. Bents vader werd ook wel Hagar Met De Muis Op Zijn Hoofd genoemd, omdat hij altijd rondliep met een muisje in zijn imposante kapsel, een beestje dat zich daar klaarblijkelijk prima thuis voelde.

[[File:|thumb|Bent en Eivor bij Hagar in hun nederzetting te Heillboer.]]

Op een dag maakte Hagar een fraai houten zwaard voor zijn zoon. Urenlang had hij eraan geschaafd en geschuurd.

Hij was trots op zijn werk, en terecht. Vikingkinderen mogen van hun ouders nog niet spelen met scherpe metalen zwaarden en bijlen, hoe graag ze dat ook willen. In plaats daarvan krijgen ze soms mooie, soms nogal lullige oefenexemplaren van hout. Bents zwaard was in ieder geval een stuk fraaier dan de veredelde pollepel die ik van mijn broer Sigurd had gekregen.

Ik herinner me hoe Bent en ik de middag dat hij zijn zwaard had gekregen met z'n tweeën gingen spelen in een van de wouden van Rygjafylke. We hielden schijngevechten tot we er moe bij neervielen, waarna we liggend in de sneeuw een beetje mijmerden over de verhalen van onze voorouders. Van zijn moeder had Bent een leren veldfles met aangelengde mede meegekregen, honingdrank die we gretig opslobberden.

Hagars zwaard

En toen zag Bent een molshoop bij een beschutte plek onder een boom. Monter sprong hij overeind om zijn net gekregen houten zwaard in het gat te steken, waarschijnlijk in de hoop een mol te kunnen spietsen voor het avondmaal. Daar zou hij zijn moeder vast blij mee maken!

Tot zijn verbazing kwam zijn zwaard echter vast te zitten in de grond. Hoe hij ook wrikte en trok: er zat geen vingerkootje speling in. Het voorval deed denken een verhaal (sic) dat ik ooit hoorde over een zwaard dat in een steen was gestoken en er niet meer uitkwam.

Bent besloot nog één poging te wagen het houten geval los te wringen, waarbij hij al zijn spieren gebruikte. Na een paar minuten trekken en stoten gebeurde er zowaar iets. Er zat beweging in! Sterker nog: het zwaard van Bents vader brak... rücksichtslos in tweeën. Oeps.

Bedremmeld keken Bent en ik naar de bemodderde stomp die hij uit het gat had getrokken.

'Wat moeten we doen, Eivor?' vroeg Bent, maar ik wist het antwoord ook niet.

Later die middag kwamen we schoorvoetend terug bij Hagar, die tevreden mede zat te drinken voor zijn huis. Af en toe hield hij zijn gevulde hoorn bij zijn voorhoofd, zodat het muisje dat in zijn kapsel leefde ook een kleine teug van de honigdrank kon nemen.

Hagar was zo sterk als een os en hakte ooit een vijand dwars doormidden.

Toen Hagar het gebroken zwaard zag werd hij overvallen door een toorn, een grote boosheid die zich richtte op Bent. Hagar was er — terecht — van overtuigd dat zijn zoon zich weer eens roekeloos had gedragen. Hij beet zijn zoon een oud Vikings spreekwoord toe: 'Wie een zwaard breekt heeft meer spieren dan hersens.'

Voor Bent iets kon zeggen om zich te verdedigen, riep ik: 'Het is mijn schuld.'

Bent, Hagar en het muisje op Hagars hoofd keken mij verbaasd aan.

'Ik heb het zwaard in een molshoop gestopt en toen ik het niet meer loskreeg heb ik het per ongeluk gebroken,' zei ik.

Ik moet schuldbewust hebben geklonken, want Hagar kalmeerde. Hij was erg op me gesteld, en zo verschrikkelijk was het natuurlijk nu ook weer niet dat er een houten kinderzwaard was gebroken. Kinderen blijven kinderen. Later bedacht ik dat hij misschien wel doorhad dat ik de schuld op dat moment op me nam. Hoe het ook zij: tussen Bent en mij smeedde deze gebeurtenis een nog diepere band dan we al hadden. Nu ik me voor hem bij zijn vader had opgeofferd, zou hij zich meerdere malen voor mij in de strijd werpen, toen we schouder aan schouder optrokken, en later zwaard naast zwaard, bijl naast bijl.

Kop eraf

Hagar Met De Muis Op Zijn Hoofd had zich door het voorval met het houten zwaard niet laten ontmoedigen. Toen we jaren later onze exodus naar England voorbereidden, gaf hij Bent een prachtig metalen zwaard, een zogenoemd ulfberht waaraan hij maanden had gewerkt in de smederij.hoofd Bent, inmiddels volwassen, beloofde dat hij goed voor het wapen zou zorgen. Het zwaard bezorgde hem zelfs zijn bijnaam, want zijn vaders cadeau vervulde hem met zoveel trots dat hij er iedere avond mee in slaap viel op zijn slaapmat. 'Wees nooit een centimeter verwijderd van je wapens,' zongen de ouderen vroeger aan de kinderen, een liedje dat voor Bent zijn nut heeft gehad.

Een ulfberht is een legendarisch strijdzwaard: er zijn er maar weinig gevonden in Europa. De ulfberht zijn zo knap gemaakt dat we nog steeds niet begrijpen hoe de Vikingen zulke zwaarden konden maken. Wist je dat je er ook eentje in Assassin's Creed Valhalla kan vinden?

Want toen hij op een ongelukkig nacht in het duistere donker werd overvallen door twee Angelsaksische gauwdieven die uit waren op zijn imposante zwaard, greep hij, in plaats van zich over te geven aan zijn belagers, half doezelend naast zich, waarna hij met één haal van zijn wapen beide dieven tegelijkertijd onthoofdde. Het voorval gaf Bent tot op de dag van vandaag een legendarische status, die hij regelmatig heeft waargemaakt, want eerlijk gezegd ken ik geen onverschrokkener kerel dan hij. Hij slaapt nog steeds met zijn zwaard naast zich. Zoals ik overigens altijd mijn bijl binnen handbereik heb.

Wist je dat de Angelsaksen oorspronkelijk uit Nederland (en Duitsland en Denemarken) kwamen? Engeland werd bevolkt door geïmmigreerde stammen uit Noord- en Centraal-Europa.

[[File:]]

Over het immense feest dat we vorige week in Ravensthorpe voor hem hebben georganiseerd. Onlangs ging een deel van onze clan met een paar goed beladen drakkars op missie naar een slot in Snotinghamscire. Alles ging voorspoedig tot Bent tijdens een raid in een dorpje langs een van de rivieren, buiten ons zicht totaal onverwachts bewusteloos werd geslagen door een of andere Angelsaksische gluiperd. Hij had de klap niet zien aankomen: vanuit een schimmig hoekje kreeg hij een muilpeer met een knuppel op zijn achterhoofd.

Een drakkar is het 'klassieke' vikingschip zoals jij je die waarschijnlijk voorstelt als je aan de Vikingen denkt. De drakkars waren lange boten, met vaak grote drakenkoppen op de boeg om de vijand angst aan te jagen.

Nou ja, dat kan de beste overkomen, ik heb zelf ook wel eens een klap gevangen. Een keer of tienduizend, schat ik. Verwondingen horen bij de strijd en de wijsheid luidt: als je niet kunt incasseren, kun je ook niet uitdelen.

Het vervelende was echter dat niemand van ons had gezien wat Bent was overkomen en wat er daarna verder met hem gebeurde. Terwijl de gevechten elders in het dorp in alle hevigheid doorgingen — we maakten veel buit — wikkelden een paar dorpsbewoners in het geniep onze bewusteloze Bent in een grote juten lap, waarna hij op een wagen werd getild om te worden ontvoerd richting een naburige nederzetting. Deze lag een tiental kilometer verderop en was alleen bereikbaar via omwegen en schimmige paadjes.

---

[[File:]]

• Snotinghamscire: Het slot was legendarisch door zijn rijkdommen en werd goed bewaakt. Tijdens de plundertocht verloor Eivors clan heel wat strijders. Waaronder Bent. Of dat dachten ze toch...
• Lincolnshire: Angelsaskisch bastion waar Bent en Eivor samen zeker zo'n 15 Engelse soldaten in de pan hakten. Een heldenactie die ze onsterfelijk maakten binnen hun Raven-Clan. En ver erbuiten.
• Ravensthorpe: De Engelse thuisbasis van Eivor en haar Raven-clan. De nederzetting waar drinkhoornen werden geheven ter ere van gevallen strijders. Maar ook gewoon om het doorzettingsvermogen te testen.

---

Gekooide beer

In het kamp van de vijand kwam Bent een paar uur later heel langzaam bij uit zijn verdoving, vastgeketend in een donkere hut met stinkend stro op de grond. Murw van een stekende hoofdpijn keek hij naar de gapende duisternis in het bedompte hok, waar het rook alsof geiten zichzelf jaren achter elkaar hadden ondergekakt. Was hij in het Nevelrijk, de plek waar de Godin Hel regeert? Volgens de mythe zou Bent dan met het zogenoemde nagelschip, gemaakt van de nagels van overledenen, naar het Strand der Lijken zijn gevaren.

Hij keek eens beter in het schimmige donker en toen hij in de verte mannen hoorde lallen, drong langzaamaan tot hem door dat hij het Land der Levenden nog niet had verlaten. Op dat moment begon hij te vermoeden dat hij bewusteloos was geslagen en gevangengenomen door uitgelaten Angelsaksen, die een drinkgelag hielden omdat ze eindelijk eens een indringer te pakken hadden gekregen. De hufters hadden 'snode plannen', zoals dat in de taal van de ouderen heet. Hun doel was het vast om informatie over de Raven-clan uit Bent te rossen of om hem tegen losgeld te verkopen aan de hoogste bieder.

Bent zag er niet zo dreigend uit, maar had de oerkracht van zijn vader geërfd.

Waar de lafhartige ontvoerders echter geen rekening mee hadden gehouden was Bents brute, bijna onmenselijke kracht. Liggend in zijn gevangenis begon hij aan zijn ketens te trekken. Al snel merkte hij dat er wat speling zat bij de aanhechting van de ketting in een grote houten balk. Met een immense inspanning wist hij zich los te worstelen, toen hij zijn handen weer vrij kon bewegen overmeesterde hij met één dreun twee argeloze bewakers, die beiden knock-out gingen. Hij was het blijkbaar nog niet verleerd om twee belagers tegelijkertijd onschadelijk te maken.

Tot zijn grote opluchting zag Bent dat een van de bewusteloze cipiers zijn geliefde zwaard, het prachtig versierde wapen van zijn vader, aan zijn riem had hangen. Hij nam de ulfberht weer over van de halfdode bewaker, waarna hij het dorpje introk, zoekend naar zijn ontvoerders. Er volgde felle gevechten met zeker twintig bezopen Angelsaksen en vervolgens wist hij de vijandelijke nederzetting achter zich te laten. Toch was het nog niet voorbij. Tijdens een lange bijna mythische queeste door de donkere wouden en uitgestrekte velden voerde hij vele heroïsche schermutselingen met kwaadaardige tegenstrevers, tot hij vorige week dan eindelijk weer terugkeerde in ons Settlement. Eind goed, al goed. Of toch niet?

De dode Slaapdoder

Toen Bent aankwam leek Ravensthorpe zo goed als uitgestorven. Odinallemachtig, als er maar niet in zijn afwezigheid een beslissende strijd met de vijand was gevoerd, moet hij hebben gedacht, kijkend naar de verlaten huizen. Ongerust begon hij te zoeken naar tekenen van leven: een rokende schoorsteen, iemand die schone was ophing of de beesten eten gaf. De radeloosheid nabij rende hij door de paden van onze nederzetting, met het zwaard van zijn vader in zijn hand, klaar om opnieuw te vechten, te doden als het moest.

Wat hij niet wist was dat er op dat moment een groot feest werd gehouden ter nagedachtenis aan... tja, aan hemzelf.

We herdachten de vermissing van Bent de Slaapdoder, de trouwe strijder die we zo onfortuinlijk hadden moeten achterlaten bij onze missie in de buurt van Snotinghamscire. Voor andere volken zal het misschien wezenloos overkomen, maar Vikingen heffen een uitbundig en dankbaar drinkgelag aan als een dierbare van ons naar Walhalla is gevaren. Toen na de veldslag Bent onvindbaar bleek, hebben we nog uren naar hem gezocht, tot de avond begon te vallen en we de triest beslissing moesten nemen in onze drakkars plaats te nemen en verder te gaan. Met een bedroed hart hadden we onze dappere vriend achter moeten laten, want verder zoeken had op dat moment geen zin meer. Besef je hoe zwaar die beslissing was? Later ben ik zelf nog een paar maal op zoek gegaan, want een vriend laat een vriend nooit in de steek. Tot mijn grote verdriet vond ik hem niet.

Walhalla was de hemel voor Vikingen en enkel voorbehouden aan de dapperste krijgers. Volgens de Noordse mythologie was het schitterend paleis in het godenrijk Asgard, overdekt met schilden en waren duizenden aanvalsklare strijders anwezig (sic).

Waarom de overleden krijgers nog in de aanval zouden moeten? Om klaar te zijn voor Ragnarok, het einde van de wereld.

Voor ons achterblijvers was er geen twijfel over mogelijk dat Bent tijdens de raid met het prachtige zwaard van zijn vader in zijn hand was gestorven en daarom welgemeend toegang zou krijgen tot Eeuwige Zaal van de Gevallenen.

Dat is het doel van iedere Viking. Sterven in de strijd is het hoogste dat je kunt bereiken. Of zoals de ouderen zeggen: 'Glorie sterft nooit voor de man die het behaalt.'

[[File:|thumb|In Ravensthorpe is er normaal altijd wat te doen.]]

In het hiernamaals zou Bent iedere avond in een van de 540 zalen door prachtige krijgsmaagden worden onthaald op heerlijke spijzen en dranken, en dat was voor ons iets om te vieren! We waren blij voor Bent dat hij het Grote Einde had bereikt, want dat is niet iedere Noorman gegeven (mijn eigen vader Varin bijvoorbeeld, maar daar wil ik het verder niet over hebben).

Bents directe familieleden zaten in het midden van de grote feestzaal bij elkaar, bedroefd maar dankbaar. Er liepen mensen rond met op hun schouders tonnetje met vers gebrouwen bier en mede, om te zorgen dat de drinkhoorns en tinnen bekers van de feestgangers zo goed mogelijk bleven gevuld.

Vooral de mede werd gretig genuttigd. Wij Vikingen zijn van kind af aan opgegroeid met deze zachte honingdrank, die kracht biedt, troost geeft en plezier brengt. Hier op het Settlement brouwt mijn vriendin Telka geweldige ales, in haar brouwerij staan grote houten vaten, waar iedereen emmers bier en ambrozijn kan tappen.

Bent zag zijn familieleden zitten en uitgelaten liep hij naar hen toe. Onderweg pakte hij een lege drinkhoorn op, die hij door een argeloze bediende met mede liet vullen. En zo kwam hij bij ons aan, onwetend van het feit dat we dit feest om zijn nagedachtenis organiseerden.

Aanvankelijk was het een vreemde gewaarwording, toen wij onze hoorns hieven op Bent en zagen dat iemand vrolijk met ons mee proostte, onder het slaken van de luide kreet: 'Skoll!'

'Wat vieren we?' vroeg Bent uitgelaten aan zijn zus Hekla.

Met grote ogen keek ze hem aan.

Met grote ogen keken we Bent allemaal aan.

Dit was het moment dat het feest stilviel.

De Geest van Ravensthorpe

Het duurde een paar minuten voor iedereen van de schrik was bekomen. Eerst dachten velen dat het de Geest van de overleden Bent was die op het feest kwam rondwaren, dat soort verhalen werden vaak genoeg verteld, maar al snel werd duidelijk dat geesten niet drie gevulde hoorns met mede in één teug achterover kunnen slaan. Toen begon te dagen dat het Bent zelf was die de ceremonie rond zijn nagedachtenis kwam bezoeken, werd de bijeenkomst meteen omgedoopt tot een groots Welkom Thuis-feest.

Wij Vikingen zeggen: 'Een mens zonder vrienden is als een blote berk op een kale heuvel.' Om Bent heen stonden vele vrienden, die allen uitgelaten van vreugde vierden dat hij heelhuids was teruggekeerd. Gezeten in het midden van de centrale ruimte moest Bent vertellen over zijn vele avonturen onderweg, terwijl op een groot vuur geiten en groenten werden geroosterd voor een spectaculaire feestdis.

[[File:|thumb|Voor Vikingen was elke reden geschikt om de drinkhoorn te heffen.]]

Mijn weerzien met Bent was liefdevol en warm.

'Jouw rotkop heb ik niet gemist,' zei Bent, toen ik hem met gespreide armen welkom heette.

We omhelsden elkaar broederlijk.

'Ik hoopte dat ik eindelijk van je monsterlijke uiterlijk verlost zou zijn,' antwoordde ik, waarop Bent een halve pirouette maakte om me zijn imposante lichaam te tonen.

'Mijn monsterlijke uiterlijk? Heb je ooit een lijf gezien dat zo sterk was als dat van mij?' vroeg hij, met zijn lege hoorn gebarend naar een bediende dat die kon worden bijgevuld.

Omstanders hoorden wat hij had gezegd en moesten lachen.

'Je bedoelt een huidzakje met spieren dat erger meurt dan tien varkens die in een kuil met stront zijn gepleurd?' antwoordde ik ritmisch terug, waarop ook uitgelaten werd gereageerd.

En daarmee was ons verbale vriendschappelijke knokwedstrijd begonnen. Net als vele andere Noren houden wij van de Raven-clan ook van een goede pot flyting op z'n tijd, naar het voorbeeld van onze Goden, die je geen groter plezier kunt doen dan een robbertje woordworstelen. Bent en ik bevechten elkaar al sinds onze jeugd met liefdevolle beledigingen, maar altijd alleen met omstanders erbij, zodat die kunnen bepalen wie het meest snedig uit de hoek komt. Waar anderen meestal schimpdichten voor geld of voor het winnen van charisma, doen Bent en ik dat voor de eer en de drank: wie door het publiek wordt uitgeroepen tot slammeester krijgt een vol vaatje bier, dat hij overigens verplicht met de ander moet delen.

Flyting is de Vikingse versie van de moderne rap battle. Het gaat niet alleen om beledigen, maar om het creatief gebruiken van woorden. En het verdedigen van je naam en eer natuurlijk. Het was een vriendschappelijke competitie en het publiek besloot altijd wie er had gewonnen.

Afzeikgrap

Tijdens Bents grote terugkeerfeest, dat al met al een dag of vijf duurde, hebben Bent en ik regelmatig geflyt. Om ons heen werden er aan lange tafels drinkspelletjes gehouden, terwijl ze ondertussen met pijl en boog schietwedstrijden hielden of het bordspel Orlog speelde, waar weer anderen samen zongen of onvermoeibaar dansten op muziek van instrumenten die special voor dit soort uitspattingen uit het moederland waren meegenomen.

Leuk weetje: dit spel uit Assassin's Creed wordt later dit jaar uitgebracht als echt bordspel!

Op een gegeven moment, ik ben vergeten wanneer, zaten Bent en ik bij elkaar bij het centrale vuur en wie er op het idee kwam weet ik ook niet meer. Na elkaar steeds maar telkenmaal met vrolijke beledigingen en vriendschappelijke afzeikgrappen te hebben vermaakt, stelde een van ons voor om het eens om te draaien. Waarom maakten we er geen complimenten-strijd van? Degene die de ander zo welluidend mogelijk wist te bewieroken, zou de flyt winnen.

En dat idee werkte wonderwel. Bent zei lovend iets over mijn looks en ik roemde zijn kracht en houding, hij zei dat hij altijd zo met mij moest lachen en ik bewonderde zijn oprechtheid en zijn vermogen om niet op te geven. Hij complimenteerde mij met mijn vechtlust en ik hem met zijn mooie wapen.

[[File:|thumb|Eivor is al van kindsbeen af Bents grote rivale als het op flyting aankomt.]]

Na een tijdje zaten we stil bij elkaar, te drinken van onze mede, met geroosterde bouten op onze borden. Bent pakte een grote deken van ossenvellen en drapeerde die over ons ons heen tegen de kou. We zeiden tegen elkaar dat het voor de verandering echt aangenaam was om aardige dingen over elkaar te flyten dan louter beledigingen en schimpscheuten. Met alle rottigheid die er in het leven op ons afkomt, was dat ook wel eens prettig.

'Ik heb je echt gemist,' zei ik, iets dat ik zonder een complimenten-flyt misschien nooit tegen hem zou hebben gezegd.

Even keken we naar een groepje schreeuwende feestgangers dat zich vrolijk maakte om een kinderachtig spelletje met pijl en boog.

Bent zei: 'Een week of wat geleden werd ik geketend wakker in een stinkende stal, in een vreed dorp, waarna ik me voorstelde dat ik jullie hier in Raventhorpe nooit meer zou zien.'

Hij wachtte met een vervolg.

'Dat leek me een verschrikkelijk besef, hoezeer ik ook uitzie naar de feestelijkheden in Walhalla, ging hij uiteindelijk verder. 'Toch denk ik dat ik iets heb geleerd. Onze voorouders zeggen niet zonder reden: "Het beste in het leven is het leven zelf." Ik weet inmiddels uit ervaring dat deze wijsheid klopt, vriend.'

Hij hield zijn gevulde hoorn met mede uitnodigend omhoog. Vol overtuiging tikte ik mijn mede ertegenaan. Het geklink van gevulde hoorns, is er een prettiger geluid denkbaar? Ik dacht het niet. Het beste in het leven, is het leven zelf!

Einde

---

Extra information

EnglishDutch

• What gods did the Vikings worship? The Vikings believed in many gods of which Thor and Loki are undoubtedly the best known. Gods lived in Asgard, and they were not perfect. They had good and bad sides, just like humans. If a god did not help enough, a Viking could turn away from them.
• Do you know which legend this is about?
  Excalibur & King Arthur. / The saga of Ragnar Lodbrok.
  The story of the magic sword Excalibur is world famous. The magician Merlin placed the deceased king's sword in a stone. Whoever managed to get the sword out of the stone was destined to become the new king of Britain. That was Arthur.
  The saga of Ragnar Lodbrok comes from the era of the Vikings. The warrior hero conquered and plundered much, but never drew a sword from a stone.
• Het Nevelrijk is hoe Vikingen hun versie van de hel noemden. Het werd ook wel de Onderwereld, Helheim of Niflheim genoemd.
  Het Nevelrijk is niet vergelijkbaar met de christelijke hel. Het was geen verschrikkelijke plaats gezien zowat iedereen die niet ontzettend dapper had gestreden er belandde.
• Niflheimr was what the Vikings called their version of hell. It was also called the Underworld, Helheim or Niflheim. It is not comparable to the Christian hell. It wasn't a horrible place, considering that almost everyone who did not die an incredibly brave death ended up there.

• Welke goden aanbeden de Vikingen? De Vikingen geloofden in veel goden waarvan Thor en Loki ongetwijfeld de bekendste zijn. Goden woonden in Asgard en waren niet perfect. Ze hadden goede en slechte kanten, net als mensen. Als een God niet voldoende hielp, kon een Viking zich van hem afkeren.
• Weet jij over welke legende het hier gaat?
  Excalibur & Koning Arthur. / De saga van Ragnar Lodbrok.
  Het verhaal van het magische zwaard Excalibur is wereldberoemd. De magiër Merlijn plaatste het zwaard van de overleden koning in een steen. Wie het zwaard eruit kreeg, was bestemd de nieuwe koning van Brittannië te worden. Dat werd Arthur.
  De saga van Ragnar Lodbrok is er een uit de tijd van de Vikingen. De krijgsheld heeft veel veroverd en geplunderd, maar nooit een zwaard uit een steen getrokken.
• Het Nevelrijk is hoe Vikingen hun versie van de hel noemden. Het werd ook wel de Onderwereld, Helheim of Niflheim genoemd.
  Het Nevelrijk is niet vergelijkbaar met de christelijke hel. Het was geen verschrikkelijke plaats gezien zowat iedereen die niet ontzettend dapper had gestreden er belandde.

Alf

Alf cover

(Dutch: Alf)

EnglishDutch

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam aliquam nulla id risus vulputate aliquam. Vestibulum accumsan lectus velit, et ornare nisl aliquam id. Morbi pellentesque semper viverra. Donec eu ex eget lectus ullamcorper pellentesque. Mauris vitae placerat erat. Aliquam rutrum ornare eros ullamcorper tincidunt. Proin interdum quis ante vel luctus. Nam dignissim nibh odio, sit amet elementum lorem varius eu.

Donec vehicula, arcu nec lacinia pulvinar, ipsum mi malesuada ligula, eu consequat nisl nunc eget tortor. Vestibulum sed iaculis sem. Vestibulum interdum, mauris eu ultricies pretium, ligula erat suscipit magna, ac aliquam diam sapien ac augue. Integer porta eget sem suscipit vestibulum. Maecenas rutrum dictum maximus. Quisque porttitor nisl ac blandit sollicitudin. Maecenas suscipit iaculis enim nec sagittis.

Quisque vitae efficitur felis. Pellentesque vel eros eu lorem ornare mollis eu nec ex. Nunc id purus nec est maximus posuere. Mauris eu sagittis diam. Sed aliquam ornare odio non semper. Curabitur commodo nisl eu elit eleifend malesuada. Nullam bibendum vehicula imperdiet.

Sed laoreet condimentum volutpat. Sed in erat eget enim molestie rutrum. In elementum vehicula dui, non maximus turpis malesuada in. Donec non blandit nibh. Pellentesque accumsan iaculis nibh, suscipit convallis felis eleifend vitae. Morbi scelerisque nisi mauris, eget bibendum quam eleifend eu. Aliquam vehicula orci a purus feugiat, pharetra imperdiet velit vehicula. Sed ultricies ornare sem, eget ornare est egestas id. Mauris lobortis lobortis feugiat. Fusce sed nunc vitae felis iaculis facilisis. Pellentesque et viverra mauris, nec hendrerit eros. Proin eget felis leo. Sed facilisis nunc id est sagittis, in commodo massa laoreet. Suspendisse semper enim at est auctor sagittis. Nullam volutpat vel turpis id posuere. Vestibulum ex odio, laoreet eget lacus et, rutrum tempor mauris.

Nam placerat, augue commodo feugiat consectetur, turpis diam tristique dui, non ultrices felis sapien ut mauris. In eget rutrum ante. Nulla ac magna turpis. Aenean euismod risus dolor, vitae accumsan mauris laoreet eget. Praesent venenatis lorem et blandit bibendum. Praesent a ultrices ligula. Curabitur eget justo massa. Aenean commodo sollicitudin feugiat. Ut placerat, sapien quis rhoncus consectetur, nibh dolor maximus nulla, sed mattis massa eros ac erat. Curabitur laoreet consectetur ex, vitae volutpat mauris mollis ac. Aliquam aliquet risus sit amet cursus vulputate. Aenean condimentum magna id rhoncus scelerisque. Sed vel placerat justo. Curabitur ultricies viverra erat, id scelerisque erat faucibus nec.

[[File:]] Mijn laarzen worden opgezogen door de zompige aarde. De dichte mist belemmert mijn zicht. Ik loop richting het geluid van stromend water, want ik kan beter de rivier volgen dan dat ik mezelf door het moeras moet worstelen. Naast me ritselt er iets in het gras. Met de punt van mijn cape druk ik de bloedende wond op mijn wang dicht. In de verte klinken de gedempte geluiden van klinkend metaal en de schreeuwende vijanden in Grantebridge. Ik heb geluk gehad. Want tijdens het gevecht met Wigmunds strijder maakte ik net op tijd een snelle draai. Anders had hij de punt van zijn vlijmscherpe zwaard dwars door mijn leren harnas in mijn hart gestoken.

Grantebridge was een oud-Engelse stad, tegenwoordig beter bekend als Cambridge. Na het vertrek van de Romeinen raakte de stad in verval. De Vikingen maakten er opnieuw een florerend handelscentrum van.

De Angelsaksische graaf Wigmund spaarde bloed noch levens om de Denen uit Grantebridge te verdrijven.

De vuile rat droeg zelf ook een leren harnas, maar dan bezaaid met metalen plaatjes waar geen bijl doorheen komt. Speren, zwaarden, bijlen, messen, handbogen, indrukwekkende schilden; echt, de Angelsaksen hebben het allemaal. Nog steeds begrijp ik niet dat Wigmunds leger alweer vanuit het niets opdook en zich razendsnel verspreidde over ons mooie Grantebridge. Ongelooflijk. Hoe waren ze deze keer ons zwaar beveiligde dorp binnengedrongen? Tijd om erover na te denken was er niet. We moesten meteen in actie komen. Vechten! Ons gebied, onze bezittingen, Soma's clan verdedigen.

Een clan was een sociale groep op basis van gemeenschappelijke afstamming. Een clan zorgde voor veiligheid, ook spraken Vikingen van dezelfde clan af elkaar te wreken als hen wat overkwam.

Voor mij was het de tweede keer dat ik vocht tegen de vijand. Mijn lichaam en geest stonden op scherp. Adrenaline golfde net als de vorige keer door me heen. Ik paste de technieken toe die ik had geleerd. Aangemoedigd door de waarschuwende stem van mijn vader die in mijn hoofd gonsde. Geef nooit op, Alf. Ga strijdend ten onder. Alleen zij die sterven met een wapen in hun hand treden Walhalla binnen.

Water en bloed

Als ik het moment terughaal waarop ze mijn vader pakten, krimp ik ineen. Ik stond achter een hek van wilgentakken toen ik zag hoe hij werd overmeesterd. Het was drie tegen een. Mijn vader smakte tegen de grond met zijn bijl in zijn hand. Totaal kansloos was hij. Zouden ze hem doden? Paniek kroop in mijn keel. Toch probeerde ik mezelf gerust te stellen met de gedachte dat de Goden hem zouden verwelkomen in Walhalla. Hij was immers een man van eer, een van Soma's belangrijkste vertrouwelingen in de strijd tegen het Angelsaksische gespuis en haar leiderschap over haar clan. Tijdens de eerste verovering van Grantebridge moesten ze mijn vader ook al hebben. Hij werd net als de twee andere adviseurs gevangengenomen. Gelukkig wist Eivor van de Raven-clan hen te bevrijden. Hij deed dit in opdracht van Soma in ruil voor een bondgenootschap. Ook maakte hij bij velen indruk tijdens de strijd om Grantebridge terug te krijgen.

[[File:|thumb|Zoals elke goede leider zou Soma haar leven geven om haar clan te beschermen. Of te wraken.]]

Mijn vader werd ook deze keer niet meteen gedood. Ik zag hoe de rotzakken hem meesleurden naar zijn boot. Waarom? Wat wilden ze met hem? Er klopte iets niet. Ik voelde het aan alles. Ook flitsten er op dat moment beelden door me heen: water, wolven en bloed, veel bloed. Wilden de Goden mij iets vertellen? Duidelijk maken? Of hallucineerde ik omdat ik uitgeput was? Tijdens het vechten gebruikte ik alle kracht die ik in me had en dat voel ik nu aan mijn slappe lijf. Ik heb snel brandstof nodig. Anders lukt het me niet eens om mijn vader te redden. Ik speur om me heen op zoek naar iets eetbaars en vind een paar meter verderop een frambozenstruik.

De Noordse mythologie bestond uit heel wat goden. Sommige geliefder dan andere. Odin was de 'oppergod'. Thor 'de vernietiger van het kwaad' en Freya de 'godin van de liefde'.

Terwijl ik mijn mond volprop, schrik ik op van hoefgetrappel. Met een ruk kijk ik om. Een zwart, galopperend paard doemt op. In een reflex schiet ik achter de frambozenstruik en gluur door de takken.

De ruiter draagt iets blauws onder zijn bontcape. De Angelsaksen dragen rode gewaden. Toch? Ja. Ik weet het zeker. Ik knijp mijn ogen samen om scherper te kunnen zien. Het paard herken ik uit duizenden, want Soma's paard heeft een typische bles op zijn voorhoofd in de vorm van een sikkel. Maar wie is de ruiter nou? Soma laat nooit iemand anders op haar paard rijden. Echt nooit. Dit is vreemd. Heel erg vreemd. Of... wacht, nu ze dichterbij zijn, zie ik het pas. Soma zit achter de ruiter op haar paard. Waar gaan ze naartoe?

Angelsaksen is de verzamelnaam voor de verschillende Germaanse stammen die zich in de 5e eeuw in Engeland vestigden. Er ontstonden verschillende koninkrijkjes die voortdurend met elkaar in oorlog waren.

De wolfskus

In een flits zie ik dat vier wolven het paard omsingelen. Ze bijten in zijn benen. Het paard steigert. De ruiter probeert hem in bedwang te houden, maar Soma wordt van zijn rug geworpen en smakt tegen de grond. Haar bijl belandt een paar meter verderop in het gras. Bewegingloos blijft ze liggen. Een wolf grijpt zijn kans en springt bovenop haar. 'Help', kermt ze. 'Eivor, help me.'
Eivor? Mijn bonkende hart slaat over. Is hij dé strijder Eivor van de Raven-clan? Door wat ik over hem had gehoord wist ik: zo'n sterke strijder wil ik ook worden. De wolven zijn totaal niet onder de indruk van hem.

Ik wel. Zo erg zelfs dat ik een paar tellen als in een trance toekijk hoe hij van Soma's paard springt en zich wapent tegen drie wolven. Hij zwaait beheerst met zijn bijl. Al snel raakt hij er een in zijn flank. Een voltreffer, want de wolf valt neer. Ik grijp mijn bijl en spring op. Met opgeheven arm ren ik op de wolf af die Soma in zijn greep heeft. Ik haal uit. De punt van mijn bijl haakt in zijn rug.

[[File:|thumb|Eivor werd als kind in de hals gebeten door een wolf en kreeg daarom de bijnaam Wolfskus.]]

Hij gooit zijn kop in zijn nek en jankt. Maar hij geeft niet op. Sterker nog, hij draait zich pijlsnel om en richt zich grommend op mij. Kwijl druipt uit zijn bek. Niet aarzelen, Alf. Vermorzel hem. Nu meteen! Ik haal nog een keer uit. En nog eens. In het wilde weg hak ik op hem in. Bloed gutst uit de diepe wonden. Waarom geeft dit beest niet op? Voelt hij geen pijn? Ik duik opzij om zijn aanval te ontwijken. Te laat. Zijn tanden snijden als messen in mijn bovenbeen. Met mijn kiezen op elkaar geklemd verbijt ik de pijn.

Ik hef mijn bijl weer op. Terwijl ik uithaal echoot mijn brul door het moeras. Zijn schedel splijt in tweeën en loeiend zakt hij in elkaar. Even doe ik niks. Dan buig ik over hem heen. Na een paar stuiptrekkingen ligt hij stil in de modder. Doodstil. Schokkerig blaas ik uit. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat Eivor nog in gevecht is met de laatst overgebleven wolf. Maar hij heeft mijn hulp niet nodig. Met een paar krachtige trappen schakelt hij het beest uit.

---

Vijand in beeld
De Gedriht waren gevreesde Angelsaksische soldaten op het slagveld, gewapend om de Vikingen te verdrijven.

• Tweehandig zwaard: Deze Gedriht draagt een langzwaard dat hij met twee handen hanteert. Voor meer mobiliteit gebruikten ze vaak ook een speer en schild. Later kozen ze vaak voor de Deense strijdbijl die de Vikingen hadden geïntroduceerd.
• Spangenhelm: Ze droegen strijdhelmen die het gezicht en de nek volledig beschermden. Deze helmen waren gebaseerd op de Romeinse paradehelmen en werden in het geval van edellieden soms zelfs versierd met zilverdraad en edelstenen.
• Maliënkolder: De Angelsaksische strijders uit hogere rang droegen steevast een maliënkolder, een licht harnas bestaande uit metalen plaatjes. Die bood vooral bescherming tegen snijwonden van bijlen, messen en zwaarden.

---

Ik ben Alf

'Eivor', zeg ik als hij mij even later vragend aankijkt. Het is een eer om je te ontmoeten. Ik ben Alf, strijder van Soma's clan en ik was op zoek naar mijn vader Lif toen jullie...'

'Ah', onderbreekt hij me. 'Dan zijn we hier om dezelfde reden.'

Verrast kijk ik hem aan.

'Soma vroeg mijn hulp', gaat hij verder. 'We waren onderweg, maar...' Hij gebaart naar Soma die nog steeds op de grond ligt bij te komen. 'Ik vrees dat we onze missie niet voort kunnen zetten. Zij in ieder geval niet.'

'Maar ik wel', zeg ik meteen terwijl ik mijn hand op mijn borstkas leg. 'Ik strijd graag aan jouw zijde.'

Hij kijkt bedenkelijk.

Ik kan zijn gedachten bijna raden. Te jong. Nog niet sterk genoeg.

'Ik heb eerder ook tegen de Angelsaksen gestreden in Grantebridge en de wolven net kostten me weinig moeite. Kijk...' Ik spreid mijn armen. 'Op een paar schrammetjes na heb ik het er goed van afgebracht. Toch?'

Eivor scant mijn lichaam en perst er een lachje uit. 'Je bedoelt dat de Goden je goed gezind waren.'

Ik knik. 'Zeker, dat ook, dus...' Ik val stil als Soma kreunend probeert op te staan.

Eivor snelt naar haar toe en wil haar ondersteunen, maar ze duwt zijn arm resoluut weg. 'Dank je. Ik heb alleen een beetje last van duizelingen, gaat wel over. Luister, Eivor." Ze knikt naar mij. 'Je kunt op deze jongen rekenen. Ja, hij is jong en ja, hij heeft weinig ervaring, maar hij heeft moed en lef getoond. Dus geef hem de eer om aan jouw zijde zijn vader Lif te redden.'

Soma's woorden maken me verlegen, maar ik voel me er ook krachtig door worden. Zo krachtig zelfs dat ik niet langer wacht op Eivors goedkeuring en naar Soma's paard loop. 'Zullen we?', vraag ik. 'Er is geen tijd te verliezen, toch?'

Tel tot vijf

Ik hou me vast aan de brede, leren riem om Eivors middel. Moeiteloos stuurt hij Soma's paard door drassig gebied, heuvel op- en afwaarts en langs de kronkelige rivier. Als hij naar links hangt of juist naar voren, dan doe ik dat ook. Het is spannend om met Eivor deze tocht af te leggen. Maar hoelang gaat het nog duren? Gaan we mijn vader wel vinden?

'Kijk Alf!', zegt Eivor over zijn schouder. 'Daar, aan de overkant van de rivier. Zie je de rookpluimen?' Hij brengt Soma's paard tot stilstand. 'En die boot?'

Een kriebel vliegt in mijn keel als ik mijn vaders boot zie.

'Kom, stap af, zegt Eivor. 'Hier moeten we zijn. Kun je zwemmen?'

Amper, denk ik, maar ik laat me niet kennen en antwoord: 'Natuurlijk, ik ben zo snel als een vis.' Even later ploeter ik door het water. In gedachten bedank ik de Goden voor de bodem die ik onder mijn voeten voel, dat de stroming in dit gedeelte van de rivier minder sterk is en dat Eivor voor me zwemt en dus niks van mijn gestuntel meekrijgt. Als ik eindelijk aan de overkant sta, wring ik het water uit mijn kleding en staart.

Opeens trekt Eivor me aan mijn arm omlaag. Vijanden', bromt hij. 'Meer man dan ik had verwacht.'

Plat op onze buik midden in het riet scannen we de open plek een eindje verderop. Een paar hutten, loslopende geiten, een waterput, een hooiberg, verschillende vuurtjes en... minstens acht Angelsaksen die een van mijn clangenoten gruwelijk behandelen. Lachend en lallend hangen ze Viktor, de vader van een van mijn beste vrienden, op zijn kop aan een paal. Ze porren en prikken met messen in zijn zij en buik.

Ik snuif en draai mijn hoofd.

In Eivors kaak trilt een spiertje.

Naast kapitein en visser was vader Lif ook de grappenmaker van Soma's clan.

Het liefst stuif ik op ze af om op ze in te beuken. Maaг ік wacht op een teken van Eivor. Hij staart lang voor zich uit. Bedenkt hij een plan van aanpak? Net als ik het wil vragen, zegt hij: 'Ik begin daar.' Hij tekent met een takje een rechthoek in het zand en wijst het voorste gedeelte aan. 'Jij gaat via de buitenkant naar de achterste hut waar je vader zit.'

Ik knik. 'Hoe weet jij dat ze hem daar vasthouden?'

Hij haalt zijn schouders op. 'Dat weet ik gewoon.'

'Oké.' Ik check mijn wapens. Een bijl, schild en mes. Helaas ben ik mijn handboog onderweg verloren.

'Maar...' Hij kijkt me ernstig aan. 'Wacht met aanvallen totdat ik er minstens vijf heb verslagen. De andere drie doen we samen. Pas daarna bevrijden we je vader. Duidelijk?' Zijn toon is dwingend.

'Duidelijk', antwoord ik beslist.

'En Alf?'

'Ja?'

'Dit gaat lukken.'

Weer knik ik, hoewel ik een lichte huivering niet kan verbergen. Het is geen huivering van angst. Eerder van opwinding. Ik sta op het punt om te strijden met Eivor, een van mijn voorbeelden.

Gebrandmerkt

Een poosje later volg ik vanachter een mand gevuld met riet de bewegingen van de drie klootzakken die mijn vader bewaken. Alsof ze voor hem moeten vrezen, denk ik boos. Hij zit op zijn knieën met zijn armen vastgebonden op zijn rug. De vlammen van het vuur naast hem verlichten zijn vermoeide, grauwe gezicht. Toch bespeur ik ook een waakzame blik.

Een van de bewakers steekt gniffelend de punt van zijn zwaard in het vuur.

Mijn maag draait om. Ik weet wat er gaat gebeuren. De Angelsaksen hebben dezelfde marteltechnieken als wij.

Mijn vader weet het ook. Zijn borstkas gaat sneller op en neer. Maar hij kermt niet wanneer het gloeiende uiteinde plat tegen zijn voorhoofd wordt gedrukt.

De geur van verschroeide huid walmt me tegemoet. Ik bal mijn vuisten. Woede overspoelt me. Ik wil ingrijpen. Nú! Het zwaard uit zijn hand slaan. Maar ik denk aan Eivors dwingende toon. Wacht met aanvallen totdat ik er minstens vijf heb verslagen.

[[File:|thumb|Alf keek op naar de legendarische Eivor. Hij had meer veldslagen overleefd dan eender welke Vikingstrijder.]]

Ik span mijn spieren aan en omklem het handvat van mijn bijl. Het duurt vast niet lang meer voordat ik met Eivor in actie kan komen. Terwijl ik opsta, duw ik per ongeluk de rieten mand om. Tegelijkertijd kijken de bewakers mijn kant op. Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Mijn hoofd ratelt. Als ik meteen aanval, dan is de kans groot dat ze mijn vader alsnog doden. Maar niks doen is ook geen optie. Ik kijk mijn vader aan. Hij geeft een kort knikje. Meer aanmoediging heb ik niet nodig. Ik stuif naar voren, vertrouwend op de Goden en op mijn eigen kracht. De eerste bewaker die op me afspringt, beuk ik met mijn schild tegen de vlakte. De tweede schop ik hard onderuit. Een zucht ontsnapt uit mijn keel als hij tegen de grond smakt. Want ik weet: dit was gewoon geluk hebben. Nu de derde nog, de martelaar die achter mijn vader staat. Hij heeft een dreigende blik in zijn ogen.

Mijn adem stokt wanneer hij zijn zwaard tegen mijn vaders keel zet. Hij grijnst, zo van: hij gaat er hoe dan ook aan.

Onmacht, frustratie, woede; er gaat van alles door me heen. Als ik die mand niet had omgetrapt, dan was dit niet gebeurd. 'Kom op, Alf', mompel ik tegen mezelf. 'Niet nadenken, niet voelen, maar strijden! Ik laat mijn bijl vallen en steek mijn armen in de lucht. Zou deze misleidende tactiek lukken? Langzaam loop ik naar ze toe.

De grijns op zijn gezicht wordt nóg groter. Plotseling haalt hij zijn zwaard van mijn vaders keel. Daarna gaat alles zo snel dat ik niet eens de tijd heb om een mes te trekken. Voor ik het weet staat hij achter mij en voel ik zijn zwaard tegen mijn keel drukken.

'Alf!', jammert mijn vader. 'Alf, nee!"

De weg terug

Angst bekruipt me. Niet omdat ik bang ben voor pijn of de dood. Nee, het dringt tot me door dat ik niet naar Walhalla zal gaan. Nooit. Op deze manier ga ik niet strijdend ten onder. Mijn clangenoten, mijn vrienden, mijn moeder... ik zal ze niet terugzien. De Goden zal ik nooit ontmoeten. Met mijn ogen dicht wacht ik af. Nog even en... opeens word ik ruw opzijgeduwd. Terwijl ik zoek naar evenwicht hoor ik metaal tegen elkaar kletsen, gevolgd door een harde plof. Ik draai mezelf om.

Volgens de Noordse mythologie gingen alleen de Vikingen die strijdend ten onder gingen naar Walhalla. Doordat Alf in gevangenschap wordt gehouden, zal hij niet naar Walhalla gaan.

Eivor heeft de rotzak die eerst mijn vader en daarna mij in zijn greep hield in het vuur gegooid. De vlammen likken om hem heen. Schreeuwend probeert hij op te staan, maar Eivor duwt hem terug en prikt de punt van zijn bijl tegen zijn borst.

'Dank je, mijn vriend', zegt mijn vader voor de zoveelste keer tegen Eivor. We zijn op de terugweg naar Grantebridge.

[[File:|thumb|Grantebridge werd heroverd met dank aan de hulp van de Raven clan. Maar niet zonder slag of stoot.]]

Stilletjes loop ik achter hen aan. Uit schaamte. Ik heb gruwelijk gefaald, terwijl ik mezelf zó graag wilde bewijzen tegenover Eivor. Dan had ik tegen iedereen, maar vooral tegen mezelf kunnen zeggen dat ik een sterke strijder als Eivor trots had gemaakt. Helaas, het tegendeel is gebleken.

Het is alsof Eivor mijn gedachten kan lezen, want hij houdt zijn pas in, slaat zijn arm om mijn schouders en zegt: 'Alf, jongen, wat jou daarnet overkwam is mij ook ooit overkomen.' Hij gebaart naar het rafelige litteken in zijn hals. 'Maar geloof mij: júíst de fouten die je maakt zijn nodig om een nóg betere strijder te worden. Dus accepteer het. Leer ervan. Zodat je morgen Soma en mij kan helpen om Grantebridge voor de tweede keer terug te veroveren.'

Einde

---

Extra information

EnglishDutch

• Did you know that the Bluetooth emblem is a Viking symbol? The Swedish brand Ericsson named the communication technology after the Viking king Harald "Bluetooth" Gormsson, who united Denmark and Norway.
• Did Vikings really wear helmets with horns?
  Yes. / No.
  Vikings did not wear horned battle helmets, especially not ones with wings. Vikings with horns first appeared in 18th century novels and are mainly the product of illustrators with a lot of imagination.
• Did you know that the Vikings discovered North America before Christopher Columbus? For example, Icelandic explorer Leif Eriksson set foot on American soil 500 years earlier and founded the settlement of Vinland. Archaeologists have recently uncovered several Viking villages.
• Among the Vikings, women may have had many more rights and freedoms than in other parts of the world. Presumably, Viking women had inheritance rights, could file for divorce, and fought in the many wars that were fought.
• Did you know that our days of the week owe their names to the Viking gods? For example, Wednesday derives from the god Wodan, and Thursday from the god Thor.
• Although Vikings were known for their marauding, they were "just" farmers most of their time. They maintained tracts of land to grow crops and raise livestock.
• Relatively little information has been found on the Vikings, as they didn’t write much down. Much of what we know has been written down by their "enemies" so the image of Vikings is very biased.
• A Viking chieftain was never buried alone. Oftentimes a slave woman (or several) had to accompany him. After getting forcibly intoxicated for several days, she was murdered and burned along with the chief.
• Did you know that Vikings began their plundering expeditions because there was overpopulation in Scandinavia? Vikings started looking for other places to live and ended up in England, France and even the Middle East, among other places.

• Wist je dat het Bluetooth embleem een Vikingsymbool is? Het Zweedse merk Ericsson vernoemde de communicatietechnologie naar Viking-koning Harald Blauwtand, die Denemarken en Noorwegen verenigde.
• Droegen Vikingen echt helmen met hoornen?
  Ja. / Nee.
  Vikingen droegen geen gehoornde strijdhelmen. En al zeker geen exemplaren met vleugeltjes. Vikingen met hoornen doken voor het eerst op in 18e eeuwse romans en zijn vooral het product van tekenaars met veel verbeelding.
• Wist je dat de Vikingen Noord-Amerika hebben ontdekt voor Christoffel Columbus? Zo zette de IJslandse ontdekkingsreiziger Leif Eriksson 500 jaar eerder al voet aan Amerikaanse wal en stichtte er de nederzetting Vinland. Archeologen hebben onlangs verschillende Vikingdorpen blootgelegd.
• Bij de Vikingen hadden vrouwen mogelijk veel meer rechten en vrijheden dan in andere delen van de wereld. Vermoedelijk hadden Vikingvrouwen erfrecht, konden ze een scheiding aanvragen en vochten ze mee in de vele oorlogen die gevoerd werden.
• Wist je dat onze dagen van de week hun naam te danken hebben aan de Vikinggoden? Zo stamt woensdag af van de God Wodan, en donderdag van de god Thor.
• Hoewel Vikingen bekend stonden om hun plundertochten waren ze het merendeel van hun tijd 'gewoon' boeren. Ze onderhielden stukken land om gewassen te verbouwen, en vee te houden.
• Er is relatief weinig informatie over de Vikingen gevonden, ze schreven namelijk haast niets op. Veel van wat wij weten is opgeschreven door hun 'vijanden' waardoor het beeld van Vikingen erg gekleurd is.
• Een Viking stamhoofd werd nooit alleen begraven. Vaak moest een slavin (of meerdere) hem vergezellen. Na dagenlang dronken te worden gevoerd werd ze vermoord en samen met het stamhoofd verbrand.
• Wist je dat Vikingen aan hun plundertochten begonnen omdat er sprake was van overbevolking in Scandinavië? Vikingen gingen op zoek naar andere plekken waar zij konden leven en kwamen onder andere terecht in Engeland, Frankrijk en zelfs het Midden-Oosten.

Badr and the Norsemen

Badr and the Norsemen cover

(Dutch: Badr bij de Noormannen)

EnglishDutch

PLACEHOLDER

Het gevecht vond plaats bij volle maan, onze nederzetting Ravensthorpe baadde in het licht. Badr gebruikte het kleine mes dat hij uit Bagdad had meegenomen om zich tegen de hakbijlen van de Noormannen van Eivor te verdedigen. Badr was omringd door krijgers die hun leven wilden geven voor hun clanleider. Zij wensten zijn dood, Badr besloot dat hij zou leven. Er werd gevochten. Het scherpe, behendige mes deed zijn werk. De grootvizier die hem had uitgestuurd naar het noorden had gefluisterd dat hij om het leven zou komen bij de Noormannen. Dat was zijn lot. Het stond in de sterren geschreven. Op het moment dat Badr de eerste krijger, zijn krachtige, gespierde lichaam omhuld in een harnas van leer, metaal en vachten, op zich af zag komen besloot hij dat hij moest leven. Hij besloot op te staan tegen het lot. Hij moest vechten. Zijn leven was hem alles waard. Hij was niet helemaal hiernaartoe gekomen om te sneuvelen. Zijn lot was om te leven. Boven de sterren verscheen de volle maan, zijn naam is Badr. Ik ben Skald de Oude. De verhalenverteller van de clan van Eivor, meegekomen uit Noorwegen naar het land der Angelsaksen om onze mensen eraan te herinneren wie we zijn. Honger dreef ons voort, hongerig is ons bestaan. Wanneer de zwaarden zwijgen en het bloed is opgedroogd, dan word ik opgeroepen, een oude man gehard door dit ondermaanse bestaan om het verhaal van de overwinnaars te vertellen. We hangen als dauwdruppels aan de takken van Yggdrasil, de boom die ons verleden, heden en toekomst draagt. Moge zijn schaduw ons beschermen. Ook hier in het land der Engelsen voedt de boom ons. [[File:|thumb|Elke clan had zijn verhalenverteller. Die van Eivors clan heette Skald de Oude.]] Vandaag vertel ik over deze jongeman. Zijn naam is Badr, wat ‘de volle maan op zijn veertiende nacht’ betekent. Net als de maan schoof hij naar ons toe. Badr onderscheidde zich in zijn land door zijn kracht, intelligentie en scherpe tong, daarom werd hij uitverkoren om ons te bezoeken. Daarom vlogen de raven met hem mee. Al vroeg werd hij wees. Zijn ouders waren door oorlogszuchtige Bulgaarse troepen van de Zwarte Zeekust gerukt, gevangengenomen en naar Constantinopel gebracht om op de lucratieve slavenmarkt verkocht te worden. Het Oude Rome was gebouwd op slavernij, het Nieuwe Rome was gebouwd op slavernij. Van die tijd kon Badr zich niets meer herinneren, zijn eerste jaren troebel als vergiftigd water waar alle vis in sterft. Maar de raven vertelden me over zijn weg. Een Venetiaanse opkoper rukte hem op de mensenmarkt los van zijn ouders en bracht hem naar Aleppo waar hij voor het drievoudige van wat hij in de Byzantijnse hoofdstad had gekost, werd doorverkocht aan een Arabische handelaar. Geboeid werd hij onderdeel van een kinderkaravaan met als eindbestemming de oostelijke markt van Bagdad, hoofdstad van de trotse Abbasiden, de heersers van een wereldrijk dat zijn gelijke niet kent, honderden volkeren omvat, zich uitstrekt van Sicilië tot aan India. De kolossale stad drinkt uit de rivieren Eufraat en Tigris. Dan is het de groene stad, als een tuin. In de zomer brandt de koperkleurige stad onder een verzengend vuur dat alle minaretten en koepels in lichterlaaie zet. In deze hongerige stad kwam Badr vermagerd, verhongerd en lusteloos aan. Op de oostelijke markt waar de slaafgemaakten werden verkocht wierp een waarzegster zich op de kar met kinderen. Ze schreeuwde haar profetie naar wie het maar horen wilde. Badr zag verschrikt dat ze haar vinger naar hem priemde. ‘Hij, hij, hij! was het enige wat ze kon uitbrengen voordat een menigte haar hardhandig van de kar trok. De waanzin spreekt een duistere waarheid. De Arabische handelaar begreep dat deze jongen anders was dan de anderen en bracht hem naar het paleis van de grootvizier, als geschenk.

Rode maan

Badr groeide op in Bagdad, een stad die was gegrondvest op de nalatenschap van de legendarische kalief Haroen ar-Rasjied. En binnen de poorten van zijn paleizen werd Badr opgeleid tot krijger.

Horen jullie het zwaardgevecht? Het hardste staal van Egypte op het hardste staal van Isfahaan.

Badr liep snel naar het binnenplein waar hij omringd werd door zwaardvechtende mannen. Hij vloog de strijd in. Niemand die hem eronder kreeg bij het sparren. Door op te gaan in de strijd vergat hij zijn miserabele afkomst. Met het scherpe zwaard zette hij een streep onder zijn verleden.

De grootvizier koos hem uit voor zijn eliteleger. Niet vanwege zijn kracht; er waren er die sterker, sneller, behendiger waren. Hij was opgevallen door zijn scherpe tong. Hete poëzie stroomde door de aderen van het mensenkind.

Stiekem trok Badr naar de oostelijke markt waar de sneldichters uit de diepe woestijnen samenkwamen om met woorden de degens met elkaar te kruisen. Hij hing aan hun lippen.

“Wie de kracht van het woord heeft is onverslaanbaar, die hoeft nooit zijn zwaard te trekken,’ zei een van de dichters en dat onthield Badr.

Volgeladen met inspiratie rende Badr terug en ging naar binnen door de poorten van het paleis. Wat hij hoorde paste hij toe, zo werd hij onverslaanbaar in het wrede spel van het spotvers.

[[File:|thumb|Badr wilden even onbevreesd zijn als de Assassijnen, de sluipmoordende strijders die het opnamen tegen de Kruisvaarders.]]

De regels van het spotvers waren simpel: twee deelnemers gooiden met de dobbelsteen, de hazard. Het hoogste getal begint. De spotter hakt met woorden zijn tegenstander in de pan. Verdiensten worden naar beneden gehaald, zwaktes worden onthuld, de eer wordt aangetast.

Is het vers ten einde dan krijgt de ander de beurt. Wie het publiek aan zijn zijde heeft, die wint. Wij Noormannen hebben onze traditie van het spotvers, zij hebben de hunne.

Badr was meester van het spel. Zijn tong hakte de ene na de andere tegenstander in de pan. Ze wisten niet dat hij de kunst had afgekeken bij de meesters van de woestijn. De grootvizier hoorde het aan en was verrukt. Maar vijanden kreeg hij ook want geen belediging blijft ongestraft.

Niet veel later betaalde hij de prijs voor zijn spottende taal.

Tijdens het oefenen in pijl en boog vond een verdwaalde pijl zijn weg naar zijn linkeroog. ‘Had hij daar maar niet moeten gaan staan,’ werd gezegd. Ze waren hem gaan haten.

De grootvizier was het incident ter ore gekomen en had de beste artsen onmiddellijk opdracht gegeven hem te helpen. De grootvizier voelde dat Badr speciaal was.

Zonder verdoving brachten ze een snee aan op de iris om de druk eraf te nemen; het bloed stroomde eruit, hij beet op zijn tong, gaf geen kik. Zijn pijngrens was ontzagwekkend hoog. Het wit stroomde uit de maan.

De stilte waarmee hij de pijn onderging bezorgde zijn leeftijdgenoten diep ontzag. En angst, ook. Iemand die een verwonding zo stil kan ondergaan, wat kan hij anderen niet aandoen? Stroomde in deze Abbasied het bloed van de Assassijnen, goedgetrainde sluipmoordenaars, die tijdens de slag om Jeruzalem menig kruisvaarder hadden omgebracht? Was hij wel een mens? Ze vermeden Badr. Zijn linkeroog boezemde angst in. Het blauw van zijn oog was rood geworden. En zou het blijven.

Boodschapper

Het broeide in het noorden. Engeland had onverwacht bezoek gekregen. Onze tijd was gekomen. Onder leiding van Eivor vonden we onze weg naar dit gezegende land, het Middenland waar we kwamen met strijd om vrede te brengen. Onze wapens waren harder, onze tactiek superieur en eerlijk is eerlijk, de Engelsen hadden te lang gedacht dat het eiland een onneembare veste was.

De berichten over de expansie van onze trotse Noormannen bereikten ook Bagdad. De Noormannen die deze stad aandeden werden sindsdien niet alleen gezien als kooplieden, maar ook als potentiële politieke vijanden of bondgenoten.

Bagdads bewoners vergaapten zich aan deze heidenen die twee koppen groter waren, hun wapens om de heupen lieten bungelen en hoewel weinig spraakzaam, ze onderling heel hard met elkaar lachten. Ze bleven nooit lang in Bagdad, het gebrek aan bier maakte ongeduldig om weer naar huis te gaan. De Noormannen brachten nieuws over Eivor, een machtige leider die was opgestaan. Was dit de man van wie waarzeggers zeiden dat kalief Haroen ar-Rasjied hem had bezocht? Ja, dat was die man.

[[File:|thumb|Bagdad was een wereldstad, een ommuurde smeltkroes die zelfs door Vikingen werd bezocht.]]

Het magnetisch veld van de geschiedenis had een aardverschuiving veroorzaakt. De Abbasiden raakten ongerust.

De grootvizier bracht de kalief op de hoogte van het nieuwe Noordse rijk dat aan het ontstaan was. Er moest toch maar eens iemand gaan kijken om te ontdekken voor wie de Noormannen hun eer en leven in de waagschaal stelden. Maar wie? Wie was geschikt voor die taak?

Het gebeurde in de veertig dagen voor de maand Ramadan, wanneer de legers het vechten staakten, de karavanen uit Arabia Felix huiswaarts keerden en de tentenmakers hun vrouwen opzochten. Een maand van bezinning. Niet voor Badr. Hij was wakker geworden van de holle stappen door de lange gang die naar zijn slaapvertrek leidde. Het was niet nodig om het zwaard te trekken. Het broederschap dat hier gevormd werd was sterker dan het sterkste metaal. Het waren de voetstappen van de boodschapper, gestuurd door hun heer om de gids aan te wijzen. De daliel. Gidsen werden naar alle vier de windstreken van het imperium gestuurd, maar nooit daarbuiten.

Het gelaat van de boodschapper ging schuil onder een buitenformaat boernoes, de kap die hun hoofd bedekte, vele malen groter dan wat voorgeschreven was, het gaf de hoogte van zijn orde aan. Het gerucht ging dat ze hun gelaat verborgen moesten houden om de Orde der Ouderen niet wakker te maken.

Met zijn vechtersplunje onder de arm sjokte hij achter de boodschapper aan. De grootvizier wachtte hem op, vergezeld door zijn raadgevers.

---

De echte Assassins
Assassijnen zijn geen verzinsel. Ze hebben echt bestaan en waren de schrik van het Midden-Oosten.

• Sluipmoordenaars: De Assassijnen waren een sjtitische sekte in het 11e eeuwse Iran en Syrië. Ze verzetten zich met geweld en verraad tegen de kruisvaarders en verschillende islamitische heersers. Hun favoriete tactiek: prominente politieke tegenstanders in publiek uitschakelen met sluipmoorden.
• Onder invloed of niet?: De naam Assassijnen komt van ‘hashshashin’: zij die zich met hasjiesj bedwelmen. Assassins zouden volgens hun Europese tegenstanders hasjiesj roken vlak voor een aanslag. Volgens anderen betekent het echter ‘het principiële volk’ in Arabisch en heeft het niets met drugs te maken.
• Alamoet: De Assassijnen veroverden forten en kastelen om als uitvalsbasis te gebruiken. Hun hoofdkwartier was de Alamoet, een kasteel in het Iraanse hooggebergte. Vandaaruit planden ze honderden aanslagen. Het kasteel werd in 1256 verwoest door Mongoolse veroveraars, wat ook het einde betekende van de Assassijnen.

---

Ingliterra

“We sturen je naar het noorden.’

‘Samarkand?’

‘Noordelijker.”

‘Constantinopel?’

‘Noordelijker.”

‘Het land der Russen?’

‘Noordelijker, nog.”

‘De Germaans stammen?’

‘Noordelijker.”

“Ik geef het op.

‘Engeland.’

“Ingliterra?’ Onthutsing en onwetendheid vochten op het voorhoofd van Badr om voorrang.

Er was het einde van de wereld. En dan was er lange tijd niets. En dan kwam er het gebied waarvan de bewoners Vikingen werden genoemd; een trots en bij tijd en wijle hooghartig krijgersvolk dat leeft van handel op de Wolga-rivier. Zo waren zij gekend in Bagdad, als handelaren die in het droge seizoen kostbare huiden brachten. Zij werden betaald in dinars.

‘Uwe hoogheid,’ zei Badr, ‘welke opdracht wacht mij in Ingliterra?’

‘Je zult iemand ontmoeten. Eivor. Onthoud zijn naam goed.”

“Wij zullen daarna een boodschapper naar deze Eivor sturen. Je zult klaar moeten staan om hem te ontvangen.”

‘Mag ik weten waarover het gaat?’

‘Het kwaad staat niet stil. Het heeft zich genesteld tussen de clanleden van Eivor. Zij hebben hier geen weet van. In Eivor hebben we een bondgenoot gevonden. Maar de verovering van Engeland heeft hem arrogant gemaakt. De strijd tegen het opperste kwaad wordt opgegeven.”

“Wat moet ik doen?”

‘Leer hun taal. Hun gewoonten. Meng je tussen hen. In hun ogen zal je uitgroeien tot een gewaardeerd en gerespecteerd vechter. Eivor zal je opnemen in zijn ring van vertrouwelingen.”

“Dit is een zware taak, heer.’

‘Er staat veel op het spel. Het voortbestaan van onze beschaving. De boodschapper zal komen. En jou uitdagen. Je zult hem bespotten. Je zult het gevecht aangaan. Maar dat gevecht zal je niet overleven.’

“Ik prijs uw wijsheid maar hoe weet u dat zo zeker?”

‘Omdat het geschreven staat. Je zal moeten sterven.’

“Sterven voor wie?’

“Voor je leider”

“Ik sterf alleen voor God.”

‘Dan zal je sterven voor God.’ De grootvizier knipte met zijn vingers. Uit het gezelschap stapte een lange man naar voren. ‘Vertel wat hem te wachten staat.”

[[File:|thumb|De verhalen van de invloedrijke Vikingleider Eivor hadden zelfs het kalifaat van Bagdad bereikt.]]

‘Het kwaad heeft zich in Midden-Engeland genesteld. Onze blik is op het oosten gericht, we vrezen de komst van de Hunnen. Maar signalen wijzen erop dat de veiligheid van onze natie afhankelijk is van de veiligheid van Eivor. Hij is een daadkrachtig leider. En zoals alle daadkrachtige leiders waant hij zich onaantastbaar. Wat hij niet weet is dat de Orde van de Ouden in hem een lichaam ziet. Eivor moet gewaarschuwd worden. Jouw dood zal zijn waarschuwing zijn. Jouw dood zal een droom forceren die hem de ogen opent voor het gevaar dat hem omringt”

‘Ik ga niet naar dat ruige land.’ De grootvizier keek hem streng aan, hij werd niet graag onderbroken. ‘Het is een vruchtbaar land dat je betreedt. Wat we weten is gestoeld op onwetendheid. Het zou een ruig volk zijn dat een strikte erecode hanteert waar alles aan onderworpen is. Vreemdelingen worden, mits ze zich onderwerpen aan hun leefregels, gastvrij ontvangen. Ga dan als vreemdeling en wordt een van hen.’

Hij kreeg een mes aangereikt. Het zou aan de zoon van Haroen ar-Rasjied toebehoord hebben. Het was klein en scherp, het lag als een groot geheim in zijn hand. Een mes voor onderweg, niet voor strijd.

Abbasied van huis

Badr reisde via Constantinopel. Daar wisten ze niet beter of Badr was een snotneus die door zijn op geldbeluste heer eropuit was gestuurd om de lange, omslachtige en vaak gevaarlijke onderhandelingen met de Volkeren van het Noorden te voeren. Ze riepen hem na: ‘Hé, Abbasied!’

De zeestraat van de Bosporus overgestoken vervolgde hij zijn weg in een karavaan van muildieren die in het koninkrijk van de Hongaren halthield. Badr verkoos het gezelschap van een stel doldrieste Germanen; zo leerde hij de taal die hem goed van pas zou komen.

Zijn dinars werden hartelijk aangenomen. In de rustplaatsen leerde hij van het ruwe volk dat hem omringde het nieuwe kaartspel uit India. Zo maakte hij vrienden en won geld. Voor de buitenstaander was er geen verschil tussen Franken, Lotharingers, Occitanen of Bourgondiërs: ze hadden allemaal geen tafelmanieren, Ergste was nog dat ze hun handen niet wasten voor het eten. Barbaren.

Engeland kwam dichterbij, de verhalen over Eivor ook. Het Germaans was geen makkelijke taal om te verstaan. Maar in alles wat er over deze krijger werd verteld klonk ontzag en respect door.

Er was druk verkeer tussen het eiland en het vasteland van Europa. Vraag was alleen wie hem mee zou nemen. Wat moest deze verdwaalde Abbasied zo ver van huis. “Was hij een geheime soldaat?’ werd hem op de man af gevraagd. Kwam hij om een oude rekening uit het Heilige Land te vereffenen?

‘Nee, hij was geen vooruitgezonden soldaat. Hij was een reiziger die door zijn heer eropuit was gestuurd om het land der Angelsaksen te bezoeken. Zijn drijfveer was kennis.”

[[File:|thumb|Bard hoorde varhalen over hoe Eivor zelfs de Frankische hoofdstad had veroverd.]]

Hoe vaak hoorde hij niet: ‘Snotneus. Gup. Kapot Oog.’ Gek genoeg werd hij trots op die laatste bijnaam. Het herinnerde hem aan de warme, zoete, trotse dagen in Bagdad waar hij door iedereen met respect werd bejegend.

Een bootsman vroeg geld, dinars waren in deze streken gewild, verloren hun waarde niet, met de dinar kon je tot aan de rand van de wereld reizen.

Pas toen een zwerm raven over de hoofden vloog gaf de bootsman het sein het schip te water te laten.

“Waarom wil je naar het Middenland reizen? Ben je gek geworden? Zie je niet welk geweld daar wordt gepleegd?’

De expansiedrift van Eivor zorgde voor een stroom van vluchtelingen. Eerst de vrouwen en kinderen en de ouderen. De achtergebleven mannen die sterk stonden om hun landerijen te verdedigen waren geen partij voor de wilskrachtige legers van Eivor.

“Waar moet je zijn?’ werd hem steeds gevraagd.

‘Ravensthorpe,’ antwoordde hij keer op keer. Elke keer vielen de monden open.

Bacchanalen

De ossenwagen was van bedenkelijke makelij, de ossen oud, wegen modderig, de wielen kraakten. Vaak moesten de passagiers meehelpen de vastgelopen ossenwagen weer op gang te krijgen. De grijze wolken kriebelden aan zijn wenkbrauwen. Zo ver het oog reikte vulde het landschap zich met grote eiken. Ze trokken langs verlaten dorpen, sommige compleet uitgebrand. Ze zagen het aan en waren stil.

De vluchtelingen die hun op rustplaatsen tegemoetkwamen verhaalden over een nieuw regime dat in het hart van het land was gevestigd.

Het volk van Eivor veroverde, het volk van Eivor maakte bondgenoten naargelang wat het beste uitkwam. Het ging hun niet om gelijkwaardigheid, het ging om macht. En om die macht definitief te krijgen werd een arsenaal aan wapens tevoorschijn getrokken; het geluid van de ketsende zwaarden en hakbijlen was oorverdovend.

De komst van de Vikingen bracht ook hoogwaardige wapens, getrokken uit het hardste staal dat de mijnen van Scandinavië te bieden hadden.

Ze deden nauwelijks moeite om hun verachting voor de lokale inwoners te verbergen. Dus zat er niet anders op dan te vluchten, liever alles achterlaten dan in absolute horigheid moeten voldoen aan de grillen van een vreemde heerser.

[[File:|thumb|Badr zag hoe het volk van Eivor dagen lang dronk, vrat en aan het feesten was.]]

De kar stopte. De ossen zegen neer. Badr moest op eigen kracht verder. Toen hij gevangen werd genomen door de wachters van Eivor verzette hij zich niet. Alles ging volgens plan. Ze zouden hem niet doden, daarvoor was hij te veel een bezienswaardigheid. Wat deed een Abbasied in deze streken? Hun lichamen waren bedekt met de huiden die hij op de oostelijke markt van zijn stad had gezien. De mannen waren groot en ruw, de vrouwen daarentegen in bezit van fijne trekken. Ze gaven hem te drinken en eten.

Uit de hoofdtent kwam de meeste rook; er werden offers gebracht, vlees gebraden. De bacchanalen duurden tot diep in de nacht. Het teruggekomen leger werd met gejuich ontvangen. Door de korte duur van de dagen leek het verschil tussen dag en nacht te vervagen. Badr gaf zijn oog goed de kost. Wie behoorde tot de Geheime Orde der Verborgenen? Wie kon hem aanwijzingen geven over wat er komen ging? Deze op het oog anarchistische bende, die toch bij elkaar werd gehouden door een zeer strikte gedragscode, leek hem vergeten te zijn.

Het verraad

Uiteindelijk werd Badr voor Eivor gebracht.

Hij dacht aan de woorden van de grootvizier. Tijd om te sterven.

‘Abbasied, wat brengt je hier? Jullie volk mijdt deze streken als de pest.’ De menigte barstte in lachen uit. Badr antwoordde hem in de Germaanse taal, doorspekt met het Angelsaksisch dat hij onderweg had opgestoken.

‘Er bereikten onze stad berichten over een sterke leider. Ik ben vooruitgestuurd om die leider te zien. Ik vraag u: waar is die leider? Ik zie hem niet.’

Om hem heen klonk stilte. Deze subtiele belediging van Eivor zou niet ongestraft kunnen gaan. Eivors gezicht leek van glas. De raven kraaiden. Het ruisen van de wind ging door de bomen. Eivor besloot dat Badr moest sterven.

Eivor nam het zwaard op. En wees vier sterke mannen aan. Zij mochten de strijd met Badr aangaan om te laten zien dat er met hun leider niet te spotten viel.

Hij mocht uit het rijke wapenarsenaal dat de goden ons hebben vergund een zwaard kiezen. Dat was hem nog gegeven. Badr hield het bij het mes dat hij uit Bagdad had meegenomen.

[[File:|thumb|Badr koos voor het leven en stond vanaf toen bekend als de dolkdragende Abbasied-Viking.]]

Om hem heen klonk gegrom. ‘Maak het kort,’ riep Eivor. De aanval werd ingezet.

Uit de volle maan stroomde melk.

Badr koos voor het leven.

De raven brachten de grootvizier van Bagdad het nieuws dat zijn Badr zich tegen hem had gekeerd. De grootvizier onderdrukte zijn woede. De jongen die hij had opgevoed als zijn zoon was opgestaan tegen het Bevel van de Almachtige. De jongen die hij had opgevoed om zijn leven te geven had anders besloten. De Abbasied was tegen zijn meester opgestaan. De grootvizier begreep dat Badr door deze machtsgreep voorgoed verloren was. Hij zou niet meer terugkeren.

Badr was een Viking geworden. Hij ademde. Hij stapte naar voren. Hij liet zijn stem horen en zei: ‘Ja, ik blijf bij jullie.”

De grootvizier schreef in het Boek der Wijzen dat een nieuwe tijd was aangebroken. Het tijdperk van Eivor.

Extra information

EnglishDutch

PLACEHOLDER

• Vikingen droegen vaak geen metalen harnassen. Uitzonderingen waren er zeker, maar meestal droegen ze normale kledij. Harnassen werden doorgaans gezien als iets wat lafaards droegen. In één van de weinige Arabische bronnen over de Vikingen gaat het over dat ze nog nooit "zulke gespierde lichamen" hadden gezien.
• De Abbasiden hadden Sicilië in handen. Maar in welk jaar veroverden de Vikingen Sicilië?
  1021 n. chr. / 1071 n. chr.
• Wist je dat? De term 'Noormannen' alles te maken heeft met Normandië? Het land werd door de koning van Francië aan de Vikingen geschonken. In ruil daarvoor mochten ze niet langer de Frankische kust plunderen, moesten ze loyaal blijven aan de Frankische koning en zich bekeren tot het christendom.
• Het rijk van de Angelsaksen was gefragmenteerd in een paar koninkrijken. Ze leken niet opgewassen tegen de invasie van de Vikingen. Tegen het eind van de ge eeuw stond er in Zuid-Engeland nog maar één koninkrijk overeind. Welke was dat?
  Wessex / York

The Wild Hunt

The Wild Hunt cover

(Dutch: De Wilde Jacht)

EnglishDutch

PLACEHOLDER

‘Jullie denken dat jullie ooit woede hebben gekend? Échte woede? Laat me niet lachen. Jullie onbenullige boosheid is niets vergeleken met die van Odin, onze Alvader, de Oude Reiziger uit het oude land, toen hij nog Wōðanaz heette: de woedende. Een bezeten god was hij. Als je op een donkere avond in je eentje door het bos liep, kon je het soms horen donderen alsof het noorderlicht naar bened en kwam vallen. Was je dom genoeg om te blijven staan en naar boven te kijken, dan zag je hoog in de hemel een processie van ruiters uit de onderwereld langsrazen. Een klopjacht van de doden die in hun stijgbeugels stonden en hun rottende paarden aanspoorden tot het schuim ze op de mond stond. En waar vluchtten zij voor? Voor Odin! Hij joeg ze op. Als je dan niet ogenblikkelijk ineendook, dan sleurde hij je zonder pardon mee in zijn Wilde Jacht.” Eivors ogen glommen in het licht van het haardvuur. Ze was zeven jaar oud en het was al ver voorbij haar bedtijd — maar hun dorp Heillboer in de Noorse provincie Rygjafylke werd niet iedere dag bezocht door een rondreizende verteller. Dus zat ze nu samen met de andere kinderen van de clan ademloos te luisteren in de grote hal. De verteller pauzeerde om zijn tanden in een stuk reebout te zetten, want zolang zijn verhaal doorging, kreeg hij te eten. [[File:|thumb|Jonge Eivor keek toe hoe haar ouders genadeloos werden afgeslacht.]] ‘Had Odin óók een dood paard?’ vroeg Eivor, op en neer wiegend op haar strobaal, vechtend om wakker te blijven. ‘Natuurlijk niet,’ zei de verteller met volle mond. ‘Odin reed op Sleipnir, zijn ros met maar liefst acht benen. De beste en snelste van alle paarden. Met twee keer zoveel benen ren je ook twee keer zo rap als een normale knol.’ Het lag vast aan het late uur dat Eivor half wegsukkelde in een droom waarin ze Sleipnir bereed over de Noorse fjorden. Ze spoorde hem aan sneller en sneller te gaan, langs duizelingwekkende afgronden… ‘En hoe kun je voorkomen dat je mee wordt genomen door Odin?’ vroeg een jongetje. De verteller lachte smakelijk. ‘Dat moet je vragen aan de mensen die de optocht hebben gezien en er nog zijn — en die missen allemaal wel iets. Tenen, een arm, of hun verstand!’ De volwassen clanleden luisterden geamuseerd terwijl ze zelf dronken, feestten en elkaar verleidden. Na een halfuur droogden de verhalen op en kondigde de gast aan dat hij zich terugtrok in een bedstee. Eivor, op het randje van instorten, waggelde naar haar ouders die achter in de hal zaten. ‘Heb je het gehoord, vader? Sleipnir en Odin... en de Wilde Jacht...” Haar vader — Varin de clanleider — gromde vriendelijk en wreef Eivor over haar bol. ‘Die man is een praatjesmaker. Voor een paar pullen honingwijn vertelt hij je alles wat je maar wilt horen. Wat weet hij nou van de goden?’ Maar dat laatste hoorde ze al niet meer: ze was op zijn schoot in slaap gevallen en uit haar mond bungelde een draadje kwijl.

Gevaar in de verte

‘Jullie denken dat jullie ooit woede hebben gekend?”

Eivor dacht inmiddels van wel. Toen haar vader zijn bijl neerlegde: echte woede. Toen Kjotve de Wrede zijn hoofd eraf hakte en alsnog hun clan uitmoordde: ware furie. Toen ze met de overlevenden naar de Britse eilanden reisde om daar een nieuw bestaan op te bouwen: razernij die Odin waardig was. Er was een tijd geweest dat Eivor, nog jong en door boosheid verscheurd, de hemel had uitgedaagd om de Wilde Jacht op te roepen. ‘Sleur me mee!’ had ze geschreeuwd in de striemende regen. Maar Odin liet zich niet makkelijk vangen. Nu was ze ouder en had meer zelfbeheersing. Ze wist ook dat goddelijke interventies niet vaak voorkwamen — dus rekende ze liever op haar eigen vuisten en gewiekstheid.

Zoals op dit moment.

Eivor balanceerde op haar hurken op de top van een rotspartij die als een kathedraal in het woud stond. Vanaf hier kon ze de hele regio in de gaten houden. Ze bewoog soepel mee met de rukwinden op deze hoogte, peilde de omgeving.

In de verte zag ze de top van een abdij, waar mogelijk gouden relieken verborgen lagen, klaar om te roven. Het deed haar denken aan een gerucht dat ze had gehoord: dat de Angelsaksen hier jaloers waren, dat hun vrouwen heimelijk smachtten naar de Noorse indringers. En waarom ook niet? In tegenstelling tot de meurende christen in deze landen, zeepte de Viking wekelijks zijn baard in, kamde zijn haren en verschoonde regelmatig zijn kleding. Simpele hygiëne. En die priestertjes maar raaskallen dat wij onzedelijk en verwijfd zijn — hun vrouwen weten het ondertussen wel. Gôh.

[[File:|thumb|Raaf Sýnin was Eivors trouwe reisgezel en waarschuwde voor gevaar.]]

Een snerp van haar raaf Synin schudde de schildmaagd uit haar mijmering. De inktzwarte vogel landde op haar schouder en schraapte ongeduldig met haar klauwtje tegen Eivors slaap, alsof ze wilde zeggen: ‘Domkop! Je let niet op!’

“Wat heb je gezien, Synin?’

Ze wees met haar snavel naar beneden, waar een slordige vijftig meter lager het bos begon. Eivor volgde de blik van haar raaf langs een kronkelende rivier naar de horizon en zag daar tot haar schrik meerdere roodgekleurde zeilen en mastentoppen boven de boomkruinen.

‘Een aanvalsvloot… en deze waterroute leidt direct naar Ravensthorpe!’

Synin kraste verontwaardigd.

‘Ja, ja, ik zat met mijn hoofd in de wolken. Snavel dicht.”

Sprong van de furie

Als op commando stoof de vogel weg van haar schouder, op exact het moment dat Eivor al haar spieren aanspande en zichzelf van de rotspunt lanceerde. Wat voor ieder ander een roekeloze zelfmoord zou zijn geweest, was voor haar een koud kunstje om te overleven. Basim ibn Ishaq, de naar fijne oliën geurende vreemdeling uit Samarra, had haar getraind in de kunsten van zijn geheime orde der Verborgenen. Het was hij die haar de uitschuifbare dolk had gegeven die nu om haar onderarm zat — maar haar grootste wapen bleef haar eigen lichaam. Al door de lucht suizend stuurde ze haar val bij.

Dit is slordig van me, dacht ze. Ik was afgeleid en daardoor zag ik de dreiging niet op tijd. Wiens aanvalsvloot het is, maakt me niet uit; we hebben vijanden genoeg. Vast een van de vele veldheertjes die we tegen het hoofd hebben gestoten. Veel belangrijker is of ik nog op tijd kan komen om Ravensthorpe te waarschuwen.

Ze weigerde de angst in haar hart toe te laten. Hun nederzetting aan het water was nog pril, kwetsbaar. Losse plunderaars konden de bewoners wel aan, maar als er werkelijk een georganiseerde troepenmacht onverwacht binnenviel… Nee, dat beeld liet ze niet toe. Angst werkte verlammend en was de eerste stap — ze dacht weer aan haar vader die zijn bijl neerlegde — naar lafheid. Liever hield ze vast aan haar woede.

[[File:|thumb|Leermeester Basim schonk Eivor de uitschuifbare dolk. Subtieler dan een strijdbijl, maar minstens even dodelijk.]]

Aan het eind van haar snoekduik naar beneden, nog maar enkele meters van de grond vandaan, sloot Eivor haar ogen en kantelde haar lijf, zodat haar rug de klap op zou vangen. Een bottenversplinterende klap — ware het niet dat een hooiberg haar zachtjes opving. Onderaan de rots was een klein paardenverblijf ingericht. Haar merrie, aangelijnd aan een hek en snoepend van het hooi, hinnikte in protest.

Basim zou trots op haar zijn.

Eivor rolde rusteloos uit de baal en schudde de sprietjes van zich af.

‘Kom, peerd!’

In één vloeiende beweging besteeg ze het zadel en greep de teugels. Het kastanjebruine rijdier klapte haar tanden op elkaar. Samen stoven ze het bos in. Synin volgde hoog in de lucht.

---

De ultieme Viking
Berserkers waren de ultieme Vikingen: formidabele krijgers en schijnbaar ongevoelig voor pijn.

• Berenhuid: Berserkers droegen vaak een berenvel. Dit om hun tegenstanders schrik aan te jagen. Vandaar de naam: ber-serk betekent beer-huid. Vlak voor de strijd wierpen ze die af en storten ze zich halfnaakt in de strijd.
• Onder invloed: Voor het gevecht dansten en zongen berserkers zich in een roes. Vaak gebruikten ze ook hallucinogene middelen zoals vliegenzwam, waardoor ze geen pijn of angst voelden.
• Van Odin: Berserkers beschouwden zich de strijders van Odin en trokken halfnaakt, vaak zwartgeverfd en met veel kabaal ten strijde. Ze waren de grote schrik van de Romeinen die ze zagen als bezeten en beresterke krijgers.

---

Ellendige roofdieren

Langs de oever of dieper door het woud?

In de fractie van de seconde die ze had om de afslag te nemen, koos Eivor voor de waterkant. De rivierkust slingerde dan wel, maar het bos lag vol boomwortels en zwerfkeien waar haar paard over kon struikelen. Daarom spoorde ze die aan door modderige paadjes langs rietkragen en stroken lisdodden. Kikkers schuilden in het water als ze langskwam, aalscholvers openden uitdagend hun vleugels. De schildmaagd besteedde er geen aandacht aan.

Hun voorsprong is enorm, en ze hebben het voordeel van de wind en het water. Ik telde drie zeilen. Dat kan zomaar een overval zijn van veertig, vijftig man sterk. En ook dacht ze, niet zonder eigendunk: Zonder mij zijn ze verloren.

Alsof het lot haar wilde straffen voor deze hoogmoed, stuitte ze vlak na een bocht op een onneembare barricade. Een morsdood edelhert blokkeerde het nauwe pad en tot overmaat van ramp stonden er twee wolven overheen gebogen, hun bekken diep in de opengereten buik. Het paard probeerde te springen; de wolven keken geschrokken op; Eivor deed een halfslachtige poging om zichzelf uit het zadel te wippen… Nutteloos. De merrie glibberde ongelukkig over het kadaver heen en brak daarbij haar beide voorbenen. Eivor landde lelijk op haar heup, kreeg een kluit slib in haar mond, voelde iets in haar zij prikken. Een geluk bij een ongeluk was dat de wolven het op een lopen zetten — die hadden geen zin in zulke kabaalmakers.

[[File:|thumb|Een paard was onmisbaar in het grote Engeland. Gevaar loerde altijd op de weg.]]

Het duurde kostbare seconden voordat Eivor weer overeind wist te krabbelen.

Basim zou teleurgesteld zijn hoofd schudden.

‘Ellendige roofdieren,’ gromde ze, duizelig van de klap. Ze knielde bij haar hijgende ros om de schade te bekijken. Die keek haar met uitpuilende ogen aan. Eivor zag direct dat het mis was: twee gebroken benen betekende dat ze alleen nog een eenvoudige prooi voor de wolven zou zijn. Een gruwelijk einde, een nieuw karkas.

‘Stil maar, arm beest.”

Ze nam het hoofd van de merrie in haar armen en aaide het over haar manen tot ze kalmeerde. Toen, zonder ook maar het geringste geluid te maken, schoof ze de verborgen dolk in haar hals. Ze wist precies waar ze moest zijn voor een snelle, pijnloze dood. Binnen enkele seconden hield het paard op met bewegen. Het was een daad van mededogen.

Eivor stond op en drukte op haar pijnlijke zij.

Vervloekt, zonder vervoer lukt het me nooit om Ravensthorpe eerder te bereiken dan die boten.

Race tegen de tijd

Er zat niets anders op: ze zette het op een rennen. De Vikingkrijger holde harder dan ze ooit had gedaan, sloeg af in het bos om een kortere route te vinden, maar wist ook dat het een wanhoopsdaad was. Ze zou zichzelf binnen de kortste keren uitputten en tot slot bewusteloos raken. Maar wat moest ze dan, opgeven?

Een volle tien minuten later voelde ze haar benen al verzuren.

Néé. Hou vol.

Maar er was nog een ander probleem waar ze mee kampte: haar zij schrijnde steeds harder, misschien bloedde ze zelfs onder haar dikke laag kleding. Er was alleen geen tijd het na te kijken of te verzorgen. Dan bloedde ze maar!

Toch wist Eivor dat het een gelopen race was. Dit was niet vol te houden en dat maakte haar niet verdrietig, maar rázend. Onmacht. Toen haar voeten begonnen te brand en en haar kuiten om rust schreeuwden, stond ze stil, zwetend, toevallig op een open plek in het woud, en richtte ze haar blik op de loodgrijze lucht.

[[File:|thumb|Eivor richtte zich steeds vaker tot Odin. Uit dankbaarheid, maar ook steeds vaker om hem te vervloeken.]]

‘Odin!’ tierde ze, haar volle furie projecterend op een Alvader die móést luisteren. ‘Zie hoe kwaad ik ben! Maar mijn huidige woede is slechts een fractie van wat ik zal voelen als ik mijn clanleden niet kan redden. Mijn razernij zal de uwe evenaren, overtreffen zelfs! Zou u kunnen leven met die schande? In boosheid afgetroefd worden door een sterveling? Help mij dan!’

In haar jeugd was het nooit gelukt om Odin uit de tent te lokken en Eivor had weinig hoop dat ze nu ineens wel zou slagen. Wat verwachtte ze eigenlijk? Het geklop van hoeven op de wind, spookruiters die haar een lift zouden geven naar het dorp, dank u wel en met de complimenten van Asgaard?

Ze balde haar vuisten zo hard dat ze haar nagels in haar handpalmen dreef. Haar blik op het wolkendek was nijdig genoeg om overvliegende ooievaars te verstenen. Ze liep op pure drift. Als ze die los zou laten, zou ze ter plekke instorten — en dat mócht simpelweg niet.

Maar er kwam geen verlossend woord, geen donderklap uit de hemel, geen interventie.

Dit mag zo niet eindigen.

Fata morgana

Eivor wankelde uitgeput op het randje van een afgrond, voelde beneden haar een trog van wanhoop waar ze niet meer uit zou kunnen klimmen. O, ze wankelde…

Een gesnuif eiste opeens haar aandacht op.

Ze trok haar bijl, focuste op het struikgewas waar ze het geluid hoorde. Waren de wolven terug? Was zíj de eenvoudige prooi geworden?

‘Kom maar op, laffe stropers,’ zei ze stoer, maar inmiddels was ze niet zeker meer van de overwinning.

Toen liet ze haar wapen zakken en viel haar mond open. Uit de schaduw kwam geen watertandend wolvengebroed aanzetten, maar een onwerkelijk groot paard met een ijswitte, haast tegen het blauw aanlopende vacht. Eivor knipperde met haar ogen om te zien of het een luchtspiegeling was: het ros wandelde naar haar toe op ácht benen.

‘Sleipnir.’

[[File:|thumb|Vanuit haar ooghoek zag Eivor haar trouvwe strijdmakker in de lucht.]]

Odins eigen rijdier, zijn favoriet, de beste onder alle paarden. Er hing een dreigend aura om hem heen, iets bovennatuurlijks en subliems, dat Eivor haast op haar knieën dwong. Maar ze wist dat ze — nu meer dan ooit — overeind moest blijven, het godenpaard in trots en zelfrespect moest evenaren.

Ze bood behoedzaam haar hand aan. Sleipnir stond tegenover haar en snoof haar geur op.

Hij accepteert mij.

Odins paard was natuurlijk niet uitgerust met ménselijke benodigdheden als een zadel of stijgbeugels, of zelfs maar een kleed om op te zitten, maar Eivor vertrouwde erop dat het zou werken.

‘Als het goed genoeg is voor de Alvader…” mompelde ze, alvorens het ros te bestijgen. Dat ging minder sierlijk dan ze had gehoopt, die wond in haar zij eiste zijn tol. “Dus, Sleipnir, als je hier bent om mij te helpen, dan hoef ik je vast niet te vertellen wat de route is?’

Inderdaad: de schildmaagd had nog nauwelijks plaatsgenomen of het paard steigerde ontembaar, schraapte met zijn acht hoeven in de grond en begon te draven.

Eivor had al haar kracht nodig om zich vast te klampen aan de nek. Charmant zag het er niet uit, maar dat kon haar niets schelen. Belangrijker was dat ze sneller dan een drakkar in een orkaan door het woud flitste. Takken zwiepten tegen haar hoofd en ze hoorde het gebulder van de acht galopperende benen onder haar — alsof er een heel leger aan ruiters op dreef was. Even was ze weer dat jonge meisje dat droomde over een wilde vlucht over de fjorden.

Ineens zag Eivor vanuit haar ooghoek een bekende zwarte schaduw meereizen.

‘Ah, Synin,’ riep ze boven het gekataklop uit, ‘nú ben je er dus weer?”

Honingbier en schapenvacht

Toen Ravensthorpe een uur later werd aangevallen, was Eivor er allang. Ze was in ijltempo van Sleipnir gesprongen en had direct de dorpelingen gealarmeerd. Haar aanwezigheid werkte als klaroengeschal, het vulde iedereen met de vechtlust van een berserker. Barricades werden opgesteld en pijlpunten in de olie gedompeld, kinderen werden verborgen en waakhonden opgezweept. De indringers hadden geen schijn van kans meer. Vanaf het moment dat hun schepen in zicht kwamen en de eerste troepen door de bossen aanvielen, ving een glorieuze slachting aan! Er was geen twijfel over mogelijk dat deze strijd nog lang in liederen zou worden bezongen.

Pas toen de laatste Angelsaksische bruut was verdreven, liet Eivor de pijn in haar zij toe. Ze wankelde op haar benen — voor het eerst sinds haar aankomst — en werd opgevangen door clangenoot Svend, de tatoeagezetter.

‘Dat moet een lelijke verwonding zijn die je daar hebt, Eivor.’

‘Het is niets, Svend. Een kleine prijs om te betalen voor onze overwinning. Je hebt goed gevochten, zojuist”

Hij hielp haar discreet naar de grote hal van Ravensthorpe, waar ze een pul honingbier kreeg en de genezer er haastig bij werd gehaald. Eivor dronk gretig van de mede om de steken te verdoven. Odin, dit doet zéér. Voordat de rest erbij kwam, greep ze Svend bij zijn harnas en trok hem dichterbij.

‘Zeg eens, dat was een schok, of niet dan? Mij zo aan zien galopperen op Sleipnir zelf!’

[[File:|thumb|Eivor streed als een berserker om haar nederzetting te beschermen.]]

De oude naaldenprikker keek haar verward, zelfs bezorgd aan. ‘Maar Eivor, ik was erbij toen je hier arriveerde… te vóét. Je brulde over aanvallers en er liep bloed over je enkels naar beneden. Ik denk dat er nog nooit iemand zó lang, zó hard door de bossen heeft gehold als jij vandaag.’

Ze duwde hem hardhandig weg. ‘Hou een ander voor de gek. Ik reed op Sleipnir, het was een gift van Odin zelf”

Svend besloot duidelijk dat het niet netjes was om de heldin van Ravensthorpe tegen te spreken, zeker niet nu ze gewond was. Hij dekte haar toe met een schapenvacht. Eivor was te verzwakt om zich erover op te winden, liet haar woede voor eventjes bekoelen. Ze dacht alleen, met een flauwe glimlach: Zelfs al heeft niemand anders het gezien, ik wéét wat ik heb meegemaakt. Nee, Odin laat zich niet makkelijk vangen.

Extra information

EnglishDutch

PLACEHOLDER

• Wat is de Wilde Jacht? Een oeroud verhaal uit de Midden-Europese folklore. Dikwijls een razende jachtstoet van de doden, opgejaagd of geleid door Odin, of een notabele gestorven koning, of een vruchtbaarheidsgodin. Er zijn allerlei mythen over wanneer deze optocht verschijnt en hoe je hem kan bezweren.
• Een abdij is een geheel van gebouwen dat gebruikt wordt door monniken of nonnen van een kloosterorde. Wat is één van de belangrijkste gebouwen in een abdij?
  Het klooster / De bakkerij
• Samarra is het kalifaat van de Abbasiden, welk land vormde het centrum van dit ooit machtige rijk?
  Irak / Egypte
• Wist je dat? Asgaard in de Noorde mythologie de plaats is waar de Asen en de Asinnen (de Goden) woonden?

Assassin's Creed: Mirage

Enkidu's Robbery

Enkidu's Robbery cover

(Dutch: De roof van Enkidu)

EnglishDutch

PLACEHOLDER

‘Het kan. Nu!’ Fajah grijpt de onderste tak van de oude Perzische eik vast. Boven zich hoort ze de keizersarenden naar elkaar roepen. Hun nest ligt op zo’n zeven meter hoogte. Ze heeft misschien één of twee minuten om het te bereiken en weer naar beneden te komen. Snel begint ze te klimmen. Ze heeft dit al vaak geoefend. Vroeger haalde haar opa zelf de eieren uit het nest. Het liefste zou hij dat nog steeds doen, maar het is gevaarlijk en zijn oude lichaam kan het niet meer. Terwijl ze klimt, laat haar opa een paar honderd meter verderop een vlieger buitelingen maken in de lucht. De vlieger is gemaakt van fijngeweven zijde waarop ze veren hebben geplakt, zodat het op een arend lijkt. Keizersarenden zijn territoriale dieren. Ze zullen geen andere roofvogel in de buurt van hun nest toestaan. Ook nu doen ze pogingen om de vlieger aan te vallen, maar ze hebben de wendbaarheid niet om hem bij te houden. [[File:|thumb|Een arendsei uit het nest stelen is heel gevaarlijk. Wie niet oppast, riskeert zijn leven.]] Behendig beweegt Fajah door de takken naar boven. Soms moet ze zich een stukje aan haar armen optrekken, zo sterk is ze. Bovendien wil ze haar opa niet in de steek laten. Ze adoreert hem, hij is de enige die ze nog heeft. En zij is de enige die hij nog heeft. Het werk dat hij met de arenden doet is gevaarlijk. Hij wil haar niet vertellen waarom. De gevolgen zijn groot als het hen niet lukt om dit ei te pakken te krijgen. Iemand wacht erop. Iemand die belangrijk is. Opa probeerde er luchtig over te doen, maar ze hoorde de bezorgdheid in zijn stem. Op dit soort momenten verlangt ze naar haar moeder die er al heel lang niet meer is. Net als de rest van haar familie ligt ze begraven in de woestijn, in een graf met honderden doden. In het enorme nest liggen drie eieren in de kleur van rivierstenen met enkele bruine vlekjes. Ze zijn net iets groter dan een kippenei. ‘Neem de meest stralende,’ hoort ze in haar hoofd de stem van haar opa zeggen, maar in de schaduw van het bladerdek lijken alle eieren precies hetzelfde. Ze aarzelt. ‘Het ei dat je het meest aantrekt. Niet over nadenken. Vertrouw op je gevoel.’ Nog steeds twijfelt ze. Welk ei moet ze hebben? Wat als ze niet het juiste kiest? Ze strekt haar hand uit. Twijfelt weer. Nog steeds ziet ze geen enkel verschil. Ze wil opa niet teleurstellen. Ze wil hem laten zien dat ze het kan en dat ze op een dag net zo’n belangrijke roofvogeltrainer zal worden als hij. Het duurt te lang. Het mannetje, de kleinste keizerarend, heeft de vlieger te pakken. Met zijn scherpe klauwen scheurt hij de stof aan flarden. De restanten van de vlieger vallen op de kale grond. Even vliegt het mannetje door met een stukje stof waar nog een paar veren aan vastgeplakt zitten, maar dan voelen zijn gevoelige klauwen dat er geen bloed doorheen stroomt en laat hij het vallen.

Angst

‘Fajah!’ hoort ze haar opa schreeuwen. ‘Schiet op!’

Ze grijpt het ei dat het dichtste bij haar ligt en terwijl ze hem in haar hand houdt, begint ze de afdaling te maken. Het vrouwtje, de grootste arend, ziet haar als eerste. Met uitgestrekte klauwen stort ze zich uit de lucht naar beneden. Klauwen waarmee ze een klein zoogdier kan doden en een mens ernstig verwonden. De takken van de boom zijn de enige bescherming die Fajah heeft. Ze duikt in elkaar, weet de woedende vogel net te ontwijken.

Ook het mannetje heeft haar nu in de gaten. Hij cirkelt om de boom heen, wachtend op het moment waarop hij haar kan bereiken. Ondertussen laat hij zijn roep bij gevaar horen: ‘Owk owk owk.’

‘Fajah!’ roept opa weer. Hij staat inmiddels hijgend onderaan de boom. Paniek klinkt in zijn stem. Ze is zich bewust van het ei in haar hand. Ze probeert hem in het met dons gevulde zakje aan haar riem te laten glijden, zodat hij niet kan breken, maar het lukt niet met één hand en ze kan de tak niet loslaten, want dan valt ze zeker naar beneden.

[[File:|thumb|Het vrouwtje maakte zich klaar voor een duikvlucht.]]

De moeder doet nog een poging. Deze keer stoot ze dwars door de bladeren heen. Takken kraken. Fajah kijkt recht in de lichtgrijze ogen van de vogel omlijst door de gele oogleden. Haar gekromde snavel met de scherpe punt eraan opent zich in een poging om haar te pikken. De vogel is door het dolle heen en niet van plan om op te geven.

“Fajah! Ze hoort de angst in opa's stem. Misschien moet ze het ei naar beneden gooien in de hoop dat hij het zal vangen. Het risico is te groot. En één ding is zeker, wat er ook gebeurt, het ei moet heel blijven. Nog steeds doen de vogels pogingen om bij haar te komen. Ze klemt haar hand steviger om de tak heen. Kijkt of ze niet op de een of andere manier een paar takken lager kan klimmen.

De vogels cirkelen krijsend om de boom heen. Hun spanwijdte is bijna twee meter en van dichtbij zien ze er angstaanjagend uit. Voorzichtig verplaatst Fajah haar gewicht en probeert een tak lager te komen. Bijna verliest ze haar evenwicht. Geschrokken klemt ze zich weer vast. Nog steeds met het ei in haar hand. Ze is bang dat ze het in een onoplettend moment zal breken.

Opa Eymen

Opa begint te fluiten, zoals hij altijd doet wanneer hij een van zijn vogels bij zich roept. Het is een schrille en hoge toon. Hij begint met zijn armen te zwaaien. “Ka-koe!’ roept hij. ‘Ka-koe!’

Beide vogels zijn afgeleid. Snel laat Fajah het ei in het zakje glijden en klimt een meter naar beneden. Opa staat nog steeds te zwaaien en maakt kleine sprongetjes in de lucht. ‘Ka-koe!’ schreeuwt hij weer. ‘Ka-koe!’

Dan besluit het vrouwtje dat het gevaar op de grond groter is dan dat in de boom en neemt een duikvlucht naar beneden. Ze scheert vlak langs hem heen. Het mannetje volgt haar voorbeeld.

‘Ren!’ roept opa terwijl hij de vogels van zich af probeert te slaan. ‘Ren! Ik kom zo achter je aan!’

Binnen enkele seconden klimt Fajah naar beneden. Ze zet het op een lopen, zo hard als ze kan. Dwars door de velden met de lentebloemen, langs het kleine bergbeekje dat vol met water zit van de gesmolten sneeuwtoppen. In de verte torent het pasgebouwde fort Alamut hoog boven haar uit. Ze is er één keer geweest, toen haar ouders en broers nog leefden. Het fort is gebouwd als een arendsnest en kijkt uit over de wijde omgeving, maar ze was vooral onder de indruk van de prachtige tuinen.

[[File:|thumb|Het duurde jaren om het fort van Alamut te bouwen. Naast een verstevigde burcht herbergde het ook een belangrijke bibliotheek.]]

Tegenwoordig wonen opa en zij in een huisje dat verstopt zit tussen de rotswanden van het dal. Niemand mag weten waar ze zijn. Het werk dat ze doen is te belangrijk. De hut is zeker een kwartier lopen vanaf de eikenboom waar ze opa en de keizersarenden heeft achtergelaten. Als ze er bijna is, durft ze pas kalmer aan te doen. Ze loopt extra langzaam zodat opa haar in kan halen. Maar hij komt niet.

Voor het huis blijft ze staan wachten. Vanaf de buitenkant lijkt het op een ingestorte grot. Een stapel stenen die de toegang tot een kloof versperren. Als je om de stenen heen loopt, zie je pas dat het een constructie is. Een dak. Een deur. Het ei bungelt in het tasje tegen haar zij. Ze weet dat ze het zo snel mogelijk naar binnen moet brengen. Naar het kastje van klei dat met een klein vuurtje warm wordt gehouden. Omstebeurt zullen ze wakker blijven om te zorgen dat het niet uitdooft. ‘Opa!’ roept ze.

Geen antwoord. Alleen het weerkaatsen van haar stem tegen de gladde rotswanden.

‘Opa!’

Nog steeds geen antwoord.

Het ei. Wat er ook gebeurt, opa zou willen dat ze het ei in veiligheid brengt, dus dat doet ze. Ze loopt het huis binnen. Het is eenvoudig ingericht met een houten tafel met twee stoelen. Aan de zijkant van de ruimte staan de kooien voor de roofvogels. Erachter een aparte kamer waar zij en opa slapen. Ze legt het donzen zakje in het kastje van klei en controleert het vuur. Ze doet er een klein blokje hout bij. De juiste temperatuur is essentieel om het ei over enkele dagen uit te laten komen.

---

• Arendsblik: Zijn fenomenale gezichtsvermogen maakt van de keizerarend de ultieme jager. Door het grote aantal staafjes in zijn ogen kan hij ontzettend veel visuele informatie per seconde verwerken. Hij ziet ook zo'n 4 à 5 keer scherper dan de mens en kan een haas vanaf enkele kilometers hoog spotten.
• Krachtdier: De arend behoort tot de 10 sterkste dieren ter wereld. Met zijn klauwen kan hij prooien optillen die wel vier keer groter zijn dan hij. Niet alleen moet je oppassen voor diepe snijwonden, een arend heeft ook genoeg kracht in zijn poten om een mensenarm doormidden te breken.
• UV-filter: Naast de gebruikelijke kleuren kan de arend ook ultraviolette kleuren waarnemen. En dat helpt bij het jagen. Zo kan hij de urinesporen van prooien zoals muizen waarnemen. Die hem rechtstreeks naar zijn prooi leiden.
• Valkerij: Het trainen van roofvogels ontstond in het Midden-Oosten en Centraal-Azië. Omdat ze zulke goede jagers zijn, werden arenden gebruikt door nomaden om op klein wild te jagen in uitgestrekte grasvelden. Pas na de kruistochten waaide het over naar Europa waar de roofvogelsport uitgroeide tot de favoriete sport van vorsten en heersers.

---

Donkerrode vlekken

Dan draait ze zich om, rent de hut uit om opa te zoeken. Ze verwacht dat hij haar ergens halverwege tegemoet zal lopen, maar het knagende gevoel in haar onderbuik vertelt een ander verhaal. Ze heeft strikte instructies om geen lawaai te maken. Je weet nooit wie je kan horen. De vijand is overal. Maar ze blijft hem roepen, tegen beter weten in.

Dan komt ze aan bij de eikenboom. De arenden zitten alweer hoog in hun nest alsof er niets aan de hand is. Geen spoor van opa te bekennen. Pas als ze dichterbij komt, ziet ze zijn gestalte liggen in het hoge gras.

‘Opa?’ vraagt ze voorzichtig. Zijn eenvoudige bruingrijze wollen cape is bedekt met donkerrode vlekken. ‘Opa?’ vraagt ze nog een keer.

Hij beweegt. Gelukkig. Ze hurkt naast hem neer. ‘Gaat het?’ Door zijn dunne witte haar ziet ze de wonden op zijn hoofd. En niet alleen daar. Op zijn rechterarm zijn de gaten zichtbaar waar de scherpe klauwen de huid hebben doorboord. Ze ziet zijn vlees naar buiten stulpen en stukken van het bot van zijn onderarm waar het vlees helemaal is weggehouwen.

[[File:|thumb|Een arendsei uit het nest stelen is aartsgevaarlijk. Wie niet oppast, bekoopt het met zijn leven.]]

‘Fajah.’ Hij kijkt op en perst een glimlach tevoorschijn. Hijgend gaat hij verder. ‘Is het veilig?’

‘Ja, het ei ligt in de kast.’

‘Gelukkig.’ Hij ademt oppervlakkig en moeizaam. Zijn woorden zijn nauwelijks verstaanbaar. ‘Dat is. het belangrijkste.’ Ze ziet nu dat de vogels zijn slagaders hebben doorboord. Op het ritme van zijn hart wordt helderrood bloed uit zijn pols naar buiten gepompt. Snel trekt ze haar riem af en bindt het strak om zijn arm heen om het bloeden te stoppen. Zijn huid, die normaal de kleur van het lichtbruine zand in de rivierbedding heeft, is grauw. Ze weet niet of het te laat is.

‘“Roshan,’ brengt hij dan uit.

“Wie is dat?’ vraagt ze.

‘Ze komt… wanneer… hij. klaar is” Zijn mond zakt een stukje open. Zijn ogen lijken in het niets te staren. Ver voorbij de hoogte waarop de arenden in hun nest zitten, ver voorbij de wolken. Dit is allemaal mijn schuld, denkt Fajah.

Donzig beest

Na twee dagen komt het ei uit. Een wit donzig beestje met nieuwsgierige zwarte oogjes en een klein krom snaveltje komt tevoorschijn. Ondanks het verdriet dat Fajah voelt om haar opa, moet ze toch glimlachen als ze het kleine kopje ziet. ‘Ik noem je Enkidu,’ fluistert ze. Ze kent Enkidu uit de sprookjes die haar opa haar vroeger vertelde als ze op hun met schapenvachten bedekte bedden lagen. Enkidu was een onoverwinnelijke krijger, opgevoed door beesten en voor niemand bang. Ze denkt terug aan opa’s vertrouwde stem in het donker. Hoe veilig ze zich voelde. Hoe ze moest lachen om de grapjes die hij maakte of soms haar adem inhield bij zijn griezelverhalen.

Fajah kan wel een Enkidu gebruiken in haar leven. Nu opa er niet meer is, staat ze er helemaal alleen voor. Iedereen die ze ooit gekend heeft is dood. Soms kocht opa vlees of vachten van herders die een paar valleien verder hun schapen laten grazen. Hij heeft haar altijd op het hart gedrukt om nooit alleen de mannen te benaderen. Hij vertelde er niet bij waarom, maar ze heeft het idee dat het weleens te maken zou kunnen hebben met het bloed dat ze nu een keer per maand verliest en waarvoor opa haar een linnen zakje heeft gegeven dat ze opvult met mos.

Al snel nadat de kleine arend helemaal uit het ei gekropen is, begint het een piepend geluid te maken. Fajah en opa hebben in een aparte ruimte een hermetisch afgesloten houten krat waarin ze levende muizen houden. Met de leren handschoen van haar opa aan, vist ze er eentje uit en steekt hem dood met haar dolk. Daarna snijdt ze hem in kleine stukjes, doopt die in water en voert die aan het kleine vogeltje. Gretig schrokt het beestje de stukjes vlees naar binnen. Ze voert nu de vogel nog met de hand, maar al snel zal ze het vlees voor de vogel op een andere plek klaarleggen, zodat hij haar niet zal gaan pikken zodra hij haar ziet.

[[File:|thumb|Fajah's familie werd op klaarlichte dag uitgemoord door de troepen van de Orde.]]

Het opvoeden van een jong vogeltje zal nauwkeurig en met geduld en liefde moeten gebeuren. Hij zal zich moeten hechten aan mensen in plaats van zijn soortgenoten en tegelijkertijd zal hij moeten leren gehoorzamen.

Nadat Enkidu zijn allereerste maaltje heeft gegeten, klemt ze een metalen ring om zijn pootje, zoals ze opa dat vaker heeft zien doen. Vroeger hield hij zo’n vijf of zes vogels tegelijkertijd die hij grootbracht en trainde. Totdat de Orde van de Ouden kwam en haar ouders, broers én de vogels vermoordde. Zij en opa hadden weten te ontsnappen omdat ze buiten in de vallei waren geweest om naar keizersarenden te zoeken. Ze kon zich niet veel meer van die dag herinneren, behalve dat ze thuiskwamen in het dorp en opa snel zijn hand voor haar ogen sloeg en daarna een kap over haar hoofd heen trok. Ze had niets gezien, maar ze had het jammeren van de weinige overlevenden gehoord en ze had het bloed geroken. Opa had nog wat spullen uit hun huis gered en daarna had hij haar meegenomen, terug de vallei in waar ze zich al lange tijd schuilhielden.

Ze had hem vaak gevraagd naar wat er was gebeurd, maar hij had nooit antwoord willen geven. Het enige dat ze wist was dat hij op een dag in het voorjaar thuiskwam en haar opgetogen vertelde dat het tijd was voor een nieuwe keizersarend.

Grafsteen

Nu hij er niet meer is, heeft ze geen idee wat de bedoeling is. Wie is Roshan, vraagt ze zich telkens af. Hoe weet ik waar en wanneer ik haar zal ontmoeten? Het enige dat ze nu kan bedenken is dat ze de vogel zal grootbrengen en trainen, precies zoals ze haar hele leven al heeft geleerd van opa.

Na veertien dagen komen de eerste donkere veertjes op de rug van Enkidu tevoorschijn. Hij eet inmiddels acht tot tien keer per dag. De muizen in de krat planten zich in hoog tempo voort, maar Fajah gaat ook op jacht om hazen en zangvogels te schieten met haar katapult. Het is het beste als de jonge arend zoveel mogelijk soorten vlees eet om op te groeien tot een sterke vogel.

Een paar weken later wordt het tijd voor zijn eerste vlucht. Ze neemt Enkidu, gezeten op haar lederen handschoen, mee naar buiten. Zijn verenkleed is nog niet af, maar hij heeft inmiddels de eerste slagpennen aan zijn vleugels en zal korte afstanden moeten kunnen vliegen.

[[File:|thumb|Ze droomde dat Enkidu was uitgegroeid tot een machtige vogel en wraak nam voor haar vermoorde ouders en broers.]]

Het is inmiddels hoogzomer. De ouders van Enkidu zijn al doorgevlogen naar het noorden, geen enkele van hun andere eieren is uitgekomen. Op de plek waar opa is gestorven en ze hem heeft begraven, heeft ze een mooie grote steen gelegd. De wind strijkt zachtjes door het verenkleed van Enkidu en maakt een zacht ruisend geluid.

‘Vlieg, Enkidu,’ zegt Fajah en probeert hem in de lucht te gooien. Hij klemt stevig de handschoen met zijn klauwen vast. Hij kijkt haar even aan alsof hij zich afvraagt wat ze in vredesnaam van hem wil. Pas na een paar pogingen lijkt hij het te begrijpen. Hij klappert een paar keer met zijn vleugels en weet een paar meters af te leggen. ‘Goed zo!’ roept Fajah. Voor het eerst sinds opa’s dood verschijnt er een brede lach op haar gezicht.

Na een paar weken lukt het Enkidu om steeds hoger en steeds verder te vliegen. Zijn vleugels zijn inmiddels zandkleurig met zwarte penveren, het zal nog vijf jaar duren voordat hij de volwassenheid bereikt en zijn uiteindelijke kleuren heeft. Soms ziet ze hem zweven op de thermiek om opeens een duikvlucht naar beneden te maken. Ze heeft een loer gemaakt van een stuk opgevuld leder dat ze aan een touw om zich heen zwiept. Steeds vaker lukt het Enkidu om de ‘prooi’ te pakken te krijgen. Vaak heeft ze het gevoel dat ergens opa haar kan zien en trots op haar is.

Roshan

Twee jaar later. Ze wordt midden in de nacht wakker. Voetstappen om het huis. Snel grijpt ze de dolk die altijd naast haar op de grond ligt. Ook Enkidu is wakker geworden. Ze hoort hem onrustig schuifelen op het houten blok waar hij ’s nachts op slaapt. Met de dolk in haar handen sluipt ze naar de ingang en duwt geruisloos de deur open.

‘Eymen?’ hoort ze een vrouw met een zware lage stem zeggen.

Het is lange tijd geleden dat ze de naam van haar opa heeft gehoord. Fajah houdt haar adem in. Ze voelt haar vingers zich steviger om haar dolk sluiten.

‘Eymen?’ vraagt de vrouw nogmaals.

“Wie is daar?’ vraagt Fajah.

‘Roshan.’

Fajah komt behoedzaam achter de stenen tevoorschijn. In het maanlicht staat een gedaante in een wit gewaad met donkerrode accenten. Vaag herinnert ze zich dit kostuum eerder te hebben gezien. Ze kan zich alleen niet meer herinneren waar en wanneer.

“Je komt de vogel halen,’ zegt Fajah met trillende stem. Ze weet dat dit het moment is. Het moment waarvan ze hoopte dat het nooit zou komen.

Roshan knikt alleen maar. Ze heeft een verweerd gezicht. Het gezicht van iemand die veel heeft gevochten en weet wat het is om te winnen en te verliezen.

“Ik zal hem halen’ Met zware benen loopt Fajah naar binnen. Enkidu is alert, onrustig, alsof hij weet wat er gaat gebeuren. Ze maakt de dunne ketting waarmee hij vastzit aan het blok los en gebaart dat hij op de handschoen moet zitten. Gehoorzaam doet hij wat ze vraagt. Ze voelt dat ze ieder moment kan gaan huilen, maar drukt de tranen weg. Ze moet sterk zijn, voor opa.

[[File:|thumb|Fajah herkende de kledij van de mysterieuze Roshan. Alsof ze die ooit al eerder heeft gezien.]]

Met de vogel op haar hand loopt ze naar buiten.

‘Hij is prachtig,’ zegt Roshan. ‘Is hij klaar?’

Ze knikt.

Roshan kijkt haar vriendelijk aan. “Ik begrijp dat het moeilijk is. Maar deze vogel gaat veel betekenen voor ons volk. Ooit gaan er betere tijden komen.’ Ze steekt haar gehandschoende hand uit.

Enkidu beweegt niet. Hij kijkt haar aan met zijn heldergrijze ogen. Ze is het enige wat hij ooit heeft gekend.

‘Ga, Enkidu,’ zegt Fajah. ‘Ga.’ Ze maakt een kleine beweging met haar onderarm, zodat hij begrijpt wat de bedoeling is.

De vogel wipt over naar de andere handschoen. Roshan maakt het kettinkje vast zodat hij niet weg kan vliegen.

‘Hij heet Enkidu,’ zegt Fajah, terwijl ze een kapje over zijn hoofd doet. Als het kapje straks eraf mag, zal hij in een andere omgeving zijn bij andere mensen. Ver weg bij alles wat hij ooit heeft gekend. Het voelt als verraad.

‘Hij zal in goede handen zijn,’ zegt Roshan, terwijl ze zich omdraait.

Fajah knikt, nog steeds vechtend tegen haar tranen. Langzaam verdwijnt de witte gestalte in de nacht met op haar arm de vogel waar ze zoveel van houdt.

In de lente zullen de keizersarenden hopelijk terugkomen en zal ze een nieuw ei vinden. Voor opa, voor ons.

- Einde -

Extra information

EnglishDutch

PLACEHOLDER

• Bij de keizerarenden is het mannetje kleiner dan het vrouwtje. Ook is er een verschil in gewicht. Het mannetje weegt gemiddeld een kwart minder dan het vrouwtje.
  Waar / Niet waar
• Wist je dat? De roofvogel met de snelste duikvlucht de slechtvalk is? Vanaf een kilometer hoogte kunnen ze tijdens hun duikvlucht snelheden van 350 km/u bereiken. Bij een afgerichte slechtvalk is zelfs een snelheid gemeten van 389 km/u!
• Alamut is gebouwd door een oude Perzische koning. Het verhaal begon dat hij op jacht was in een afgelegen vallei, waarbij hij een enorme arend op een rots zag landen, die moeilijk te bereiken was. Hij besloot daar een fort te bouwen en noemde het Alamut. Wat betekent Alamut?
  Het Noorden / Adelaarsnet
• Wat is de optimale broedtemperatuur voor de meeste vogels?
  Het Noorden / Adelaarsnet
• Wist je dat? Een loer een instrument is om jachtvogels mee te lokken? Door de loer rond te laten draaien wordt de aandacht van de vogel getrokken en denkt hij dat het een prooi is. Het spreekwoord ‘Temand een loer draaien’ stamt hiervan af. Dat betekent dat iemand op stiekeme wijze wordt bedonderd.
• De Assassins gebruikten gif om de pijl extra effectief te maken. De gezondheidszorg was in die tijd namelijk lang niet zo goed als nu, waardoor een geïnfecteerde wond vaak slecht afliep.

The Path of the Hidden Ones

The Path of the Hidden Ones cover

(Dutch: Het pad der Verborgenen)

EnglishDutch

PLACEHOLDER

Haar omslagdoek kleurde rood in het licht van de ondergaande zon. Rayan bracht al rennend over de daken van Bagdad zijn polsmes omhoog en liet zijn wapen wegschieten. Zijn dolk scheerde vlak langs haar wang en verdween achter haar. Hij zag dat ze met een hand langs haar wang ging, maar ze viel niet, wankelde zelfs niet. Hij had gemist. Basim, die naast hem rende, wierp hem een korte blik toe. Woorden waren niet nodig. Rayan wist dat hij te snel had gehandeld en daardoor slordig was geweest. Hij was inmiddels ruim een jaar bij Basim in de leer om opgenomen te worden door de Verborgenen, een groep die streed tegen de machtige Orde van de Ouden, dus hij kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan. Hij was ver genoeg met zijn opleiding om te weten dat dit soort kleine misstappen het verschil tussen leven en dood konden betekenen. Voor hen stapte de vrouw van een plat dak en verdween in de diepte. Rayan wilde haar achterna springen, maar Basim hield hem met een uitgestrekte arm tegen. ‘We weten al waar ze met de papieren naartoe gaat’ “Je wilt haar bij het paleis van de kalief opwachten?’ Rayan staarde naar het steegje onder hen. De vrouw was nergens te bekennen. ‘Er zijn daar tientallen, zo niet honderden soldaten en wachters,’ zei Imane, de derde persoon van hun kleine groep, die achter hen aan had gerend. Ze was geen officieel lid van de Verborgenen, maar een informant die hen af en toe hielp. ‘Dat ga je niet winnen.” [[File:|thumb|Basim groeide op als straatdief. Hij kende de straten en steegjes van Bagdad als zijn broekzak.]] “Ik ben ook niet van plan van hen te winnen,’ zei Basim afgemeten. “Imane, je mag terug naar je post. Bedankt voor je hulp. Rayan, meekomen.’ Rayan trok zijn donkere kap verder over zijn hoofd en volgde Basim in de richting van de interne ring van Bagdad. Achter de dikke muren van de ring bevonden zich de prachtige groene tuinen van het grootse paleis van kalief Al-Mu’tamid. Basim ontweek de Grote Markt en andere drukbevolkte plekken. Hij nam Rayan mee door de vergeten, donkere straten van Bagdad tot ze op de dikke muur stuitten. ‘Blijf hier. Kijk of er geen soldaten aankomen.’ Basim glipte weg en Rayan drukte zich dichter tegen de muur in het steegje aan, zodat hij ongezien de weg voor zich in de gaten kon houden. De interne stenen ring was zo hoog dat wat daarachter lag zelfs vanaf hoge daken niet zichtbaar was. Het steegje was leeg; er liepen geen soldaten of wachters rond. Basim had deze plek duidelijk zorgvuldig uitgekozen. Ergens ergerde het Rayan dat hij niet zélf het voortouw had genomen. Het was het zoveelste teken van zijn incompetentie. Bij een van Rayans eerste missies was het hem niet gelukt een persoon, een vijand, te doden. In de hitte van gevechten dacht hij er niet bij na, maar kalm en bewust de genadeslag geven — het leven uit iemands ogen zien vloeien — het lukte hem niet. Hij leek er niet toe in staat. Rayan ademde sissend uit. Dit was niet waarom hij zich had aangesloten bij de Verborgenen. Hij wilde de Orde met de grond gelijkmaken na wat ze zijn ouders hadden aangedaan. Hij wilde zijn zusje de bescherming bieden die ze verdiende. Dan moest hij méér dan dit kunnen doen.

Tunnelrat

Toen het vierde gebed door de moskeeën omgeroepen werd, merkte Rayan in zijn ooghoek ineens beweging op. Hij nam een andere houding aan, boog iets door zijn knieën en ging met één hand naar de pijlen op zijn rug. Het was een soldaat, gekleed in de kleuren van de kalief. De soldaat keek vluchtig over zijn schouder. Toen pas zag Rayan dat Basim achter hem liep.

Rayan liet de pijl los en fronste. Basim zei iets tegen de soldaat en wees naar een lage houten deur, afgesloten met verschillende sloten, in de muur. De soldaat hurkte en haalde iets uit zijn kleding. Rayan hield de omgeving nauwlettend in de gaten terwijl de soldaat met een klein, glimmend voorwerp de sloten van de deur opende. Het vierde gebed kwam bijna tot zijn eind toen het laatste slot wegviel.

Rayan zag dat Basim de deur opende en bedacht zich geen moment. Hij kwam van zijn plek en volgde zijn leermeester zwijgend door de tunnel die dwars door de muur ging. De soldaat schrok toen Rayan ineens naast hem verscheen, maar zei niets. Zodra Rayan door de opening was gekropen, hoorde hij dat de deur achter hen werd gesloten.

[[File:|thumb|De omgeving rond het paleis was een gevarenzone. Alle toegangswegen werden bewaakt door soldaten.]]

De lage tunnel waar ze doorheen kropen, was klein en vochtig. Rayan ging bijna over zijn nek door de zure geur van schimmel en uitwerpselen die er hing. Hij ademde zoveel mogelijk door zijn mond tot ze bij het einde kwamen. Basim hakte met een dolk in de grond en het plafond en rukte de spijlen eruit die de opening afsloten. Aan deze kant was er geen goed afgesloten deur.

Ze kwamen uit op de weelderigste tuin die Rayan ooit had gezien. Grote groene bomen, perfect gekapte struiken, kleurrijke planten die vol in bloei stonden en zorgvuldig aangelegde witte paden ertussendoor. Het grootste gedeelte van het volk zou dit nooit in hun leven te zien krijgen.

Rayan en Basim zochten beschutting achter een aantal kronkelige bomen, zodat de rondwandelende wachters en soldaten hen niet zouden opmerken.

‘Ik dacht dat we niet gezien mochten worden door de soldaten van de kalief,’ zei Rayan zachtjes. Hij gebaarde met zijn kin naar de kleine doorgang.

‘Niet iedereen is omgekocht door de Orde, Rayan.’ Basim wierp een korte blik over zijn schouder. ‘Als Verborgenen werken we grotendeels alleen, maar nooit helemaal.”

Tuinen van de kalief

Rayan liet zijn polsmes een stukje uit de schede komen terwijl hij de prachtige groene omgeving gespannen in de gaten hield. Basim liep voor hem uit tussen de bomen en struiken door. Hij leek precies te weten waar hij naartoe ging. Af en toe ving Rayan een glimp op van soldaten van de kalief, maar die waren zich duidelijk niet van zijn aanwezigheid bewust. Hier, binnen de beschermde muren van de kalief, waren de soldaten niet constant in de hoogste staat van paraatheid.

Het immense paleis van de kalief werd tussen de bomen door zichtbaar. Witte muren en marmeren tegels, hoge torens en fraaie balustrades, alles rijkelijk versierd met schilderingen en kalligrafie.

“We moeten naar de vertrekken van Haroun Ibn Ishaq’ zei Basim, en zijn ogen gingen schichtig heen en weer. ‘Hij is de neef en raadgever van de kalief. Imane heeft me verteld dat hij in de linkervleugel van het paleis verblijft.”

“Tweede verdieping, linkervleugel.’ Rayan knikte. ‘Ik heb het gehoord.”

‘Er zijn vier vertrekken daar, maar dat hoeft geen probleem te zijn.” Basim stopte met praten en manoeuvreerde zich zwijgend langs een groep struiken. Een soldaat liep vlak langs hen heen over het witte kiezelstenen pad. ‘De vrouw op het dak, hun boodschapper, zal de papieren naar hem toe brengen,’ zei Basim zodra de soldaat buiten gehoorafstand was. ‘We hoeven haar alleen bij de ingang op te wachten.”

[[File:|thumb|De kortste weg naar de vertrekken van de raadgever was door de tuinen van het paleis.]]

Ze bereikten het paleis zonder opgemerkt te worden en cirkelden eromheen om een goede ingang te vinden. Ondertussen hield Rayan de omgeving scherp in de gaten. Hij vertrouwde op Basims beslissingen, maar hij wilde de boodschapper niet missen. Ze mocht hem niet opnieuw ontglippen, die schande zou hij niet overleven.

‘Daar,’ zei Rayan na een tijd. Hij wees naar een onbewaakt raam. ‘Twee groepen wachters wisselen elkaar af. Er is een kort moment dat er niemand loopt.”

Basim knikte goedkeurend. ‘Goed gezien.”

Rayan verbeet een trotse grijns en hield zijn gezicht zorgvuldig neutraal. Een van Basims mondhoeken ging iets omhoog.

‘Als je haar ziet…”

“grijp de papieren,’ vulde Rayan aan.

‘En,’ zei Basim, ‘zorg ervoor dat ze het verhaal niet kan navertellen”

Rayan stopte midden in zijn pas. Sinds hij er maanden terug niet in was geslaagd om een persoon van de Orde te doden, had Basim hem niet meer opgedragen iemand te vermoorden. Tot nu. Rayan wist dat het erbij hoorde en had diverse keren tegenstanders dodelijk verwond in een gevecht. Maar het was iets anders om vooraf te beslissen om iemand te doden.

‘Begrepen,’ zei Rayan ten slotte en hij dwong zichzelf verder te lopen.

---

• Centrum van kennis: Bagdad was een magneet voor wetenschappers en onderzoekers uit verre landen. Een bolwerk van innovatie en geleerdheid. Door de ligging aan rivieren, was Bagdad bovendien ideaal gesitueerd voor papierproductie. Hierdoor kwamen er meer boeken, boekenwinkels en musea voor in Bagdad dan in andere wereldsteden.
• Handelsstad: Bagdad werd in de 8e eeuw gebouwd op een kruispunt van de zijderoute en de Tigris, de rivier waar belangrijke zeeroutes van Afrika en Azië samenkwamen. Die ligging zorgde voor een ongeziene economische bloei en een mix van verschillende culturen en invloeden.
• Het einde: In 800 na Chr. telde de stad bijna een miljoen inwoners en was daarmee de grootste metropool ter wereld. Door de vrede en welvaart bleef Bagdad nog eeuwen de belangrijkste stad van de islamitische wereld. In 1258 veroverden de Mongolen de stad en roeiden de bevolking uit in een orgie van geweld.
• Ronde stad: De stad werd oorspronkelijk ontworpen in ringvorm waarbij de woonwijken zich aan de rand bevonden. Alle straten leiden naar een groot plein in het centrum waar het paleis van de kalief en de centrale moskee stonden. Het aantal inwoners groeide echter zo snel dat Bagdad tot ver buiten de cirkelvormige stadsmuren uitdijde.

---

4 vs 2

De wacht wisselde elkaar af en een moment lang was het raam leeg, zoals Rayan had voorspeld. Basim en hij kwamen in beweging. Ze klauterden behendig omhoog in de schaduwen van de torens en sprongen over de balustrade heen. Geruisloos raakten hun voeten het marmer. Ze slopen verder het paleis in en gebruikten lege kamertjes en donkere hoeken om uit het zicht te blijven.

Ineens stopte Basim. ‘Naar achteren,’ gebood hij met zachte maar stalen stem.

Twee wachters kwamen de hoek om en zodra ze langs hen liepen doorboorde Basim in een vloeiende beweging met zijn polsmes de nek van de voorste en zwiepte een been onder de tweede wachter, waarmee hij deze vloerde. Rayan bracht zijn arm naar achteren en wierp een dolk richting de tweede wachter. Het kwam met een dof geluid in aanraking met diens schouder. Basim maakte het af door zijn keel door te snijden.

Ze renden verder, met meer haast in hun tred dan voorheen. Het was slechts een kwestie van tijd voor er alarm geslagen zou worden in het paleis.

Niet veel later bereikten ze de vertrekken van de raadgevers.

[[File:|thumb|Met zwaard, dolk en vernuft schakelde Basim de wachters moeiteloos uit.]]

Er liepen vier soldaten rond. Rayan nam een aanloop en sprong op twee soldaten. Een van hen knalde met zijn achterhoofd tegen de marmeren grond en werd direct slap, de ander herpakte zich en ramde zijn elleboog in Rayans maag. Rayan struikelde achteruit, maar haalde met succes uit naar het gezicht van de soldaat. Wankelend bracht de soldaat zijn speer omhoog. Rayan duwde deze opzij en sloeg hem nogmaals in het gezicht. De neus van de soldaat brak onder Rayans knokkels. De speer viel, maar de soldaat slaagde erin om Rayans derde vuistslag te ontwijken.

Er flitste iets. Een dolk.

Rayan voelde een korte steek in zijn linker bovenbeen. Hij klemde zijn kaken op elkaar en ramde zijn polsdolk net onder de kin van de soldaat in zijn hals. De man viel, klauwend naar zijn hals, naar achteren.

Het hele tafereel had niet meer dan een paar tellen geduurd. Hijgend en een beetje verdwaasd keek Rayan omhoog. Hij was ervan uitgegaan dat Basim de andere twee soldaten voor zijn rekening had genomen en dat klopte. Basim stak net op dat moment een dolk dwars door het oog van de laatste soldaat.

Ze rolden de lichamen in een nis, zodat ze uit het zicht waren. Rayan probeerde niet naar de dode soldaten te kijken en slikte zijn opkomende misselijkheid weg.

De boodschapper van de papieren was nog steeds nergens te bekennen. Rayan verwachtte half dat er elk moment een horde soldaten aan zou komen rennen. Ze stonden strategisch uit het zicht, dicht bij een vluchtroute en toch ging hij met zijn vingers regelmatig over de bovenkant van zijn overgebleven dolken.

Het onderzoek

“Waarvoor hebben we de papieren nodig?’ vroeg Rayan zacht.

Basim keek kort opzij. ‘Dat vraag je nu?’

‘Ik weet dat ze belangrijk zijn,’ ging Rayan koppig verder. ‘Maar wat staat er precies in?’

‘Blijkbaar iets over manieren om ons bewustzijn te manipuleren.’

Rayan fronste. ‘Ons bewustzijn?”

Basim zuchtte. ‘Volgens de propaganda-nonsens van de Orde willen ze het inzetten om geweld te verminderen, door agressieve uitlatingen en handelingen in mensen te laten verdwijnen. Ze willen dat gedeelte van de mens onderdrukken, zodat niemand een ander nog fysiek pijn kan doen.’

‘En volgens de Verborgenen?’

Basim keek hem aan met een blik die Rayan maar al te goed kende.

Rayan kon zijn blikken missen als kiespijn. Basim hield zich vaak alleen bezig met Rayans fysieke training en wuifde zijn ethische vraagstukken weg. Er was niets ethisch aan dat ze leden van de Orde uit de weg ruimden. Deze machtige en rijke groep die vanuit de schaduwen als een ijzeren dictator over het gewone volk regeerde, was kwaadaardig en gevaarlijk, dat was het belangrijkste. Maar er waren zeldzame momenten dat zijn norse leermeester wilde dat Rayan goed nadacht over waar ze precies voor vochten.

[[File:|thumb|De wetenschappers wilden het resultaat delen met de Orde en de Verborgenen.]]

Het duurde even voor Rayan antwoordde: ‘Ze gaan het misbruiken om hun eigen doelen te bereiken.’ Hij dacht even na. ‘Het zal me niet verbazen als ze het zullen inzetten om al hun vijanden mak te maken.”

Hoe langer Rayan erover nadacht, hoe zorgwekkender dit was. Een onderzoek dat de wereld in theorie beter hoorde te maken, zou er juist voor kunnen zorgen dat de toekomst een nachtmerrie werd.

“Iedereen kan dit misbruiken,’ zei Basim. ‘Maar zij die gewend zijn om macht te hebben, zij die niet gewend zijn om hun zin niet te krijgen. dat zijn de mensen waarvoor je écht moet oppassen. Een paar van de wetenschappers die aan het onderzoek hebben meegewerkt, realiseerden zich dat waarschijnlijk ook.”

“Wat hebben ze dan gedaan?’

‘Ze probeerden de uitkomsten van het onderzoek naar ons te brengen, zodat niet alleen de Orde de resultaten in handen zou hebben.’

Probeerden. “Waar zijn ze nu?”

‘Vlak voordat ze Bagdad bereikten zijn ze vermoord, door de Orde uiteraard.” Basim grijnsde spottend. ‘De rest van de familie wordt gedwongen mee te werken.’ Zijn grijns verdween even abrupt als hij verscheen. ‘Daar is ze.”

Rayan had haar ook al horen aankomen. Ze probeerde zachtjes te doen, maar het was duidelijk dat ze daar niet op getraind was. Haar zachte voetstappen waren voor hen luid en duidelijk.

Basim deed geen moeite om zichzelf voor haar te verbergen. ‘Ik kan je horen,’ zei hij, terwijl hij haar kant op liep.

Rayan volgde hem en zijn hand ging naar de pijlen op zijn rug. Hij zorgde dat hij gedeeltelijk verborgen bleef achter de brede gestalte van Basim.

Ogen vol haat

Ze kreeg Basim in het oog en dook weg achter een dikke pilaar die het grootste gedeelte van haar lichaam afschermde. Een bediende van het paleis was bij haar.

Rayan snoof.

Basim gebaarde achter zijn rug dat Rayan haar moest halen. Goed dan. Hij zou laten zien wat geruisloos lopen écht inhield. Zijn voeten raakten fluweelzacht de marmeren tegels, en hij zorgde ervoor dat hij liep waar haar aandacht niet op gevestigd was. Hij hoefde amper moeite te doen: haar angstige ogen waren enkel op Basim gericht.

Plots keek ze om en kreeg ze hem in het oog. Ze verstarde een moment en ook hij bleef abrupt staan. Ze was een stuk jonger dan hij had verwacht, waarschijnlijk net zo oud als hij. Misschien jonger zelfs. En ongewapend.

‘Geef ons de documenten,’ zei hij. ‘Dan gaan we ieder ons eigen weg.’

Haar blik ging razendsnel heen en weer en hij wist voordat ze een stap zette al dat ze ervandoor zou gaan. Ze wierp zich opzij naar een dichte deur. Het was haar geluk dat deze niet op slot was. De bediende was langzamer. Rayan smeet hem opzij, tegen de pilaar aan, en rende het meisje achterna. Het was een grote ruimte met kasten vol boeken, waar ze handig gebruik van maakte door met haar gestrekte arm een rij boeken naar achteren te vegen.

Rayan vloekte binnensmonds toen er een boek tegen de zijkant van zijn gezicht knalde. Woedend schoot hij naar voren. Achter hem hoorde hij de bediende schreeuwen. Basims werk.

[[File:|thumb|Het was tijd om zich te bewijzen voor de ogen van zijn leermeester Basim.]]

Rayan zette zich in een sprong tegen een boekenkast af en kreeg haar tas te pakken. Hij gaf een ruk, waardoor de tas uit elkaar scheurde. Verschillende papieren dwarrelden tussen hen in op de grond. Geschokt kwam het meisje tot stilstand.

Rayan dook erop af. ‘Basim,’ zei hij. ‘Ik heb ze, denk ik’

“Te makkelijk,’ grauwde Basim vanaf de deuropening. “Grijp haar, Rayan.’

Dit keer wachtte Rayan geen moment. Hij greep haar enkel voor ze hem te snel af kon zijn. Hij hoorde haar naar adem happen toen ze op de marmeren grond vielen. Hij rolde haar om en haar donkere ogen vlamden van pure haat.

Ze spuugde in zijn gezicht.

Hij kon zich maar net bedwingen om daar niet op te reageren.

‘De papieren, Rayan,’ zei Basim.

Ze kronkelde onder hem en het kostte hem enige tijd om haar op de grond vast te pinnen.

“Jullie monsters,’ siste ze buiten adem, terwijl hij haar kleding doorzocht. ‘Jullie zijn niet alleen moordenaars, maar ook dieven.’

Hij boog zich dichter naar haar oor. ‘Een beetje hypocriet om dat te zeggen als lid van de Orde, vind je niet?’

Gifpijl

Hij dacht niet meer na, maar handelde puur uit instinct. Zijn handen gleden routinematig over haar kleding, zochten naar de verborgen plekken.

Rond haar middel ritselde iets en hij trok de bovenste laag van haar kleding omhoog. Haar blik stond fel en ergens voelde hij iets van schaamte. Desondanks ging hij door met zoeken. Daar waren ze. Hij trok de papieren uit haar kleding en stond direct op. Het meisje krabbelde ook op en wierp hem nog een dodelijke blik toe. Hij kneep zijn ogen iets samen bij die blik terwijl hij de papieren wegstopte. Er klopte iets niet. Ze zag er niet uit alsof al haar hoop vervlogen was bij het verlies van de papieren; er was nog te veel vuur, te veel hoop, te lezen in haar donkere ogen.

Ze had nog een plan. Dat moest haast wel.

Rayans vingers gleden over de schacht van een nieuwe pijl. Met zijn andere hand draaide hij een kleine koker aan zijn zij open. Hij nam de pijl en doopte de punt in de dodelijke vloeistof in de koker. Een schram van de pijl was nu genoeg om iemand dood neer te doen vallen. Hij had de situatie goed ingeschat. Het meisje draaide zich razendsnel om en sprong naar het dichtstbijzijnde raam.

[[File:|thumb|Ze wist het zelf nog niet, maar het lot van het meisje was bezegeld.]]

Rayan zette de gifpijl op zijn boog en wachtte een hartklopping lang. Een storm van gedachten wervelde in dat ene moment door zijn hoofd. Waarom was ze ook zo on zettend jong? In feite hadden ze de papieren al, was dat niet voldoende?

‘Rayan,’ zei Basim op waarschuwende toon.

Hij kon niet nogmaals falen.

En toch. Dit was geen verhit gevecht waar hij uit noodzaak de ander doodde, maar een weloverwogen beslissing. Een koelbloedige moord.

Zijn vinger trilde.

Maar wel een moord om te voorkomen dat straks de hele mensheid geen vrijheid meer had.

Ze sprong op de vensterbank.

Rayan liet de pijl los.

Ze slaakte een kreet toen ze met een pijl in haar arm door het raam verdween.

Rayan liet zijn boog traag zakken.

Op de achtergrond klonk het geluid van tientallen voetstappen die hun kant op renden

Basim glimlachte. ‘Goed gedaan. Tijd om te vertrekken.”

- Einde -

Extra information

EnglishDutch

PLACEHOLDER

• Wist je dat? Het paleis van de kalief precies in het midden van Bagdad stond? Er waren vier poorten tot het paleis, waar ook de markten waren. De markten werden later verder van het paleis verplaatst, vanwege veiligheidsredenen.
• Bagdad is gesticht in het jaar 762 onder de naam Madinat as Salam, de stad van de vrede. Wat was de vorn van deze stad?
  Vierkant / Rond
• Wist je dat? Een raadgever heel veel belangrijke taken had? Zo moest hij niet alleen politiek, economisch, cultureel en militair advies geven, maar ook helpen bij de wetgeving, relaties onderhouden, administratieve taken uitvoeren en religieuze teksten vertalen.
• Bagdad was een bekende wereldstad en stond toen bekend als het centrum van .... ?
  De wetenschap / De natur
• De Verborgenen gebruikten gif om de pijl extra effectief te maken. De gezondheidszorg was in die tijd namelijk lang niet zo goed als nu, waardoor een geïnfecteerde wond vaak slecht afliep.